ΡΙΤΑ ΡΙΤΑΚΙ 1985 ΧΑΡΙΣ & ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ / ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ “ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ”

ΧΑΡΗΣ ΚΑΙ ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ

Οι Πάνος και Χάρης Κατσιμίχας στο στούντιο στην ηχογράφηση του δίσκου.

ΡΙΤΑ ΡΙΤΑΚΙ
Στίχοι: Πάνος Κατσιμίχας & Χάρης Κατσιμίχας
Μουσική: Πάνος Κατσιμίχας & Χάρης Κατσιμίχας
Ερμηνεία: Πάνος Κατσιμίχας & Χάρης Κατσιμίχας
1. Vinyl, LP, Album Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας ”Ζεστά ποτά” 1985                                                 2. CD, Album “Ζεστά Ποτά” 30 Χρόνια Μετά 2015

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: ΧΑΡΗΣ ΚΑΙ ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ 

Η ηχογράφηση του τραγουδιού από την επανέκδοση του δίσκου το 2015

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: ΧΑΡΗΣ ΚΑΙ ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ 1988

Από περιοδεία του Γιώργου Νταλάρα μαζί με τον Πάνο και τον Χάρη στην Αμερική
ακούμε το Ρίτα Ριτάκι από την συναυλία στην Ουάσιγκτον στις 20/11/1988

 ΡΙΤΑ ΡΙΤΑΚΙ
Παλεύει το ποτάμι στη θάλασσα να βγει
κι ο ποιητής γυρεύει τη μούσα του να βρει
το κύμα ψάχνει να `βρει την άκρη του γιαλού
κι εγώ γυρεύω εσένανε εσένανε που μ’ έστησες ξανά στο ραντεβού

Έψαχνα να `βρω τον μπελά μου και τελικά τον βρήκα
και πήγα και αγάπησα ένα μωρό τη Ρίτα
Ρίτα 18 χρονών κι εγώ 45
Ρίτα εσύ `σαι στην αρχή κι εγώ στο παρά πέντε

Ρίτα Ριτάκι κανένα δε φοβάσαι
Ρίτα Ριτάκι τίποτα δε θυμάσαι
Ρίτα Ριτάκι απόψε πού κοιμάσαι

Μου το `χες πει πολλές φορές ότι δε μ’ αγαπούσες
συγγνώμη δεν κατάλαβα ότι το εννοούσες
γι’ αυτό λοιπόν σε χαιρετώ και φεύγω δίχως λόγια
με το κεφάλι μου ψηλά και την ψυχή στα πόδια

Ρίτα Ριτάκι κανένα δε φοβάσαι
Ρίτα Ριτάκι τίποτα δε θυμάσαι
Ρίτα Ριτάκι απόψε πού κοιμάσαι
ti voglio, sì, ti voglio…

LP, Album Χάρης Και Πάνος Κατσιμίχας “Ζεστά Ποτά” 1985

Το 1985 χάρις και την ευλογημένη παρέμβαση του Μανώλη Ρασούλη βγήκε ο πρώτος μεγάλος δίσκος του Χάρη και του Πάνου Κατσιμίχα «Ζεστά Ποτά». Η παραγωγή του δίσκου ανατέθηκε στον Μανώλη Ρασούλη, ενώ οι αδερφοί Κατσιμίχα είχαν ήδη κερδίσει αναγνώριση το 1982 στους Αγώνες ελληνικού τραγουδιού της Κέρκυρας. Ο διοργανωτής του διαγωνισμού, Μάνος Χατζιδάκις, τους είχε βραβεύσει για το κομμάτι «Μια βραδιά στο Λούκι», το οποίο συμπεριλήφθηκε στο ντεμπούτο άλμπουμ.

Αξίζει να υπογραμμίσουμε τη διορατικότητα του Μανώλη Ρασούλη, ο οποίος πίστεψε στο ταλέντο των δίδυμων μουσικών, αλλά και την επιμονή και στήριξη του Μάνου Ξυδού για την έκδοση του δίσκου αυτού. Η παραγωγή του δίσκου έλαβε χώρα στα Sierra Studios στη Μεσογείων και υπεύθυνος για αυτήν ήταν ο Μανώλης Ρασούλης.

Ηχολήπτης ήταν ο Άκης Γκολφίδης, ενώ συμμετείχαν και οι μουσικοί Φίλιππος Τσεμπερούλης (σαξόφωνο) και, Χρήστος Μπαρλάς (ακορντεόν). Καθοριστική συμβολή στον ήχο των κομματιών είχαν ο Νίκος Αντύπας και Γιάννης Σπάθας, πρώην μέλη των Socrates, οι οποίοι έκαναν την ενορχήστρωση.

Το άλμπουμ που άλλαξε την ελληνική μουσική σκηνή και σηματοδότησε την επίσημη είσοδο του Χάρη και του Πάνου Κατσιμίχα στη δισκογραφία. Αυτή η πρώτη δουλειά των δύο αδερφών άνοιξε το δρόμο για μια λαμπρή καριέρα που συνεχίζεται δεκαετίες αργότερα. Η συλλογή περιλαμβάνει δέκα κομμάτια που σήμερα θεωρούνται κλασικά της έντεχνης και ροκ μουσικής παραγωγής και ξεπέρασε τις 100.000 πωλήσεις.

Στήν φωτογραφία του οπισθόφυλλου οι Πάνος Κατσιμίχας, Νίκος Αντύπας, Γιάννης Σπάθας, Μανώλης Ρασούλης και πίσω στο βάθος ο Άκης Γκολφίδης.

ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ
Ο Μανώλης Ρασούλης, που ήταν ο παραγωγός του δίσκου, γράφει στο οπισθόφυλλο του δίσκου: «Η καλλιτεχνική οντότητα του Χάρη και του Πάνου είναι αυθεντικότατη φύσει και θέσει και τα τραγούδια τους κινούνται ολοταχώς προς τη χρυσή τομή του νεοελληνικού τραγουδιού και είναι τόσο ανθρώπινα που τα αισθάνομαι σαν ζεστά ποτά, μέσα σε ύπουλα παγωμένη νύχτα του χειμώνα. Δεν είναι απλώς ελληνικά τραγούδια. Είναι ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ που φανερώνουν ελληνικές υπάρξεις, που χύνονται στη γλυκύτητα του τραγουδιού της ανθρώπινης φυλής».

«Είμαι χαρούμενος και περήφανος που επιτέλους βγαίνουν τα τραγούδια του Χάρη και του Πάνου, μετά από τόσα χρόνια αντιξοοτήτων και αρνήσεων. Ακόμα, γιατί με το κατά δύναμιν συνέβαλα κι εγώ – I like- και αν μου επιτρέπουν τα παιδιά, τ’ αφιερώνω σε όλους τους καρμίρηδες από κάρμα, που αρνήθηκαν να τα βγάλουν, τους παράγοντες που αλαζόνιουσλι καθυστέρησαν αυτή τη δουλειά, χωρίς να ξέρουν τι δουλειά ψηνόταν και γινόταν νοστιμότερη όσο αργούσε και πιο επικίνδυνη για τον αριβισμό στο χώρο της δισκογραφίας. Σ’ αυτούς αφιερώνεται, γιατί αυτοί χρειάζονται μια συμπαράσταση τώρα στο συνεχές down τους».

Στο δικό τους σημείωμα, ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας, γράφουν: «Έξω από κάποιο βενζινάδικο της γειτονιάς μας, υπάρχει ένα αυτόματο μηχάνημα με αναψυκτικά και καφέδες. Είναι το στέκι μας, κάτι σαν υπαίθριο καφενείο για δύο, εκεί που καταλήγουν πάντα οι μεταμεσονύκτιες βόλτες και συζητήσεις μας εδώ και χρόνια.

Τα δέκα τραγούδια του δίσκου φτιάχτηκαν από το 1977 (Φάνης) μέχρι και το 1984 και η φωτογραφία του εξωφύλλου είναι κατά κάποιο τρόπο το ενδέκατο, αφού περιέχει και τον έμμεσο τίτλο του δίσκου “ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ”. Ευχαριστούμε πολύ τους φίλους μας Γιάννη (Σπάθα) και Νίκο (Αντύπα) που μας βοήθησαν να δώσουμε στα τραγούδια αυτά την τελική τους μορφή και ατμόσφαιρα»

Η ΑΡΧΗ ΗΤΑΝ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ : “ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟΥ ΛΟΥΚΙ” με το οποίο συμμετείχαν ο Χάρης & ο Πάνος στους Β’ Αγώνες Τραγουδιού της Κέρκυρας το 1982  

Τρίτο βραβείο στους Αδελφούς Κατσιμίχα για το “Μια βραδιά στο Λούκι” στους Β’ Αγώνες Τραγουδιού της Κέρκυρας 1982.

Με αυτό το τραγούδι ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας συστήθηκαν. Το τραγούδι παρουσίασε ο Πάνος Κατσιμίχας στους Μουσικούς Αγώνες που διοργάνωσε στην Κέρκυρα ο Μάνος Χατζιδάκις το 1982. Ο Χάρης, που είχε γράψει το τραγούδι, βρισκόταν εκείνο τον καιρό στο Βερολίνο.

Οι αδελφοί Κατσιμίχα είναι ίσως η πιο δημοφιλής αναφορά των Αγώνων. Διακρίθηκαν εκεί, παρά τις συνεχείς απορρίψεις των δισκογραφικών εταιρειών να κυκλοφορήσουν το υλικό τους, ενώ χρειάστηκε να περιμένουν τρία επιπλέον έτη μέχρι να κάνουν το ντεμπούτο τους («Ζεστά Ποτά»).

Για την ιστορία του δίσκου που πέρασε από χίλια κύματα μέχρι τελικά να κυκλοφορήσει, ο Πάνος Κατσιμίχας σημειώνει: «Όταν στείλαμε την κασέτα με το τραγούδι μας στη διεύθυνση που είχε δώσει ο Χατζιδάκις, δεν πιστεύαμε ότι θα προκριθεί, αλλά και από την άλλη σκεφτόμασταν: “δεν ξέρεις ποτέ… Χατζιδάκις είναι!”

Δεν είχαμε άδικο σε αυτό, γιατί γνωρίζω από το Νίκο Κυπουργό, ότι το τραγούδι το επέλεξε, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα, ο ίδιος ο Χατζιδάκις. Θυμάμαι επίσης το γλυκό χαμόγελο του Χατζιδάκι και το πώς με ενθάρρυνε με το βλέμμα του όταν διηύθυνε την ορχήστρα και εγώ τραγουδούσα. Μου φέρθηκε σαν να ήμασταν ”ίσα κι όμοια”, που λένε. Άρχοντας! Θέλω να το πω: Δε γνωριζόμασταν καθόλου μέχρι εκείνο το βράδυ».

«Οι αγώνες της Κέρκυρας μας βοήθησαν πάρα πολύ, αλλά έμμεσα» συνεχίζει ο Πάνος Κατσιμίχας. «Το “Μια βραδιά στο Λούκι” παιζόταν καθημερινά στα ραδιόφωνα και είχε γίνει επιτυχία, χωρίς ο κόσμος να πολυγνωρίζει τους δημιουργούς. Οταν βγήκαν τα “Ζεστά Ποτά” […] όλοι θυμήθηκαν την Κέρκυρα και… έδεσε το γλυκό».

«ΖΕΣΤΑ ΟΤΑ»: 10 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ 10 ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ
Κάθε τραγούδι από τα δέκα, έχει την δική του διαδρομή, την δική του αφετηρία και την δική του κατάληξη. Οι στίχοι τους αποτυπώνουν μέσα από το πρίσμα του Χάρη και του Πάνου – πριν κυκλοφορήσουν έχουν καμιά δεκαετία που γράφονται μεταξύ πολλών άλλων – την ομορφιά και την μελαγχολία της ζωής. Καθρέπτης της τότε κοινωνίας αλλά και της σημερινής.

Οι δημιουργοί του δίσκου, ταυτίζονται συναισθηματικά με την ψυχική κατάσταση των «ηρώων» των τραγουδιών τους, κατανοούν την συμπεριφορά και τα κίνητρά τους, μπαίνουν στην θέση τους βλέπουν την ζωή τους, μέσα από την δική τους σκοπιά και αντιλαμβάνονται σε βάθος τις σκέψεις τους.

Στην ουσία μιλάμε για ένα διαμαντένιο μασίφ δίσκο…που και τα 10 τραγούδια αποτελούν κομψοτεχνήματα τα οποία και νίκησαν κατά κράτος τον… πανδαμάτορα: «Παίξε βραχνή μου φυσαρμόνικα», «Προσωπικές οπτασίες», «Φάνης», «Τις Κυριακές από παιδί τις σιχαινόμουνα», «Για ένα κομμάτι ψωμί», «Υπόγει»ο, «Κορίτσια της συγγνώμης», «Γέλα πουλί μου», «Μια βραδιά στο Λούκι».

Ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας, με την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά, καθιερώθηκαν στη συνείδηση του κοινού ως έντονα πολιτικοί (όχι πολιτικοποιημένοι) καλλιτέχνες. Σε αυτό σαφέστατα συνετέλεσαν δύο από τα τραγούδια αυτού του δίσκου. Πιο συγκεκριμένα «ο Φάνης» και το «Για ένα κομμάτι ψωμί». 

Εκτός των ιδιαίτερων στίχων τους οι «Κατσιμιχαίοι» παρουσίαζαν και έναν πρωτοποριακό, για τα ελληνικά δεδομένα, ήχο, ο οποίος κέντριζε το ενδιαφέρον του ακροατή. Σε αυτό συνέβαλε και η άρτια ενορχηστρωτική δουλειά των παλιών γνώριμων, από τους “Socrates”, Γιάννη Σπάθα και Νίκου Αντύπα. Ο δίσκος αυτός δημιούργησε πρότυπο πρωτοποριακής ενορχήστρωσης την εποχή που κυκλοφόρησε 

“ΡΙΤΑ ΡΙΤΑΚΙ”: Ο ΔΟΎΡΕΙΟΣ ΊΠΠΟΣ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ “ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ”
Ωστόσο, το κοινό κέρδισε το φαινόμενο «Ρίτα Ριτάκι», ξεχώρισε ως το πιο ελαφρύ και εμπορικό τραγούδι του δίσκου. Φαινομενικά απλό αλλά αριστοτεχνικά πλασμένο. Ένα τραγούδι που αγαπήθηκε και παιζόταν διαρκώς στο ραδιόφωνο που όμως λειτούργησε σαν Δούρειος Ίππος για να «κατακτήσουν» το πανελλήνιο τα «Ζεστά Ποτά».

Το τραγούδι «Ρίτα Ριτάκι» των αδερφών Κατσιμίχα αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια της ελληνικής ροκ σκηνής. Το “Ρίτα Ριτάκι” έχει βαφτιστεί από πολλούς ως ο “ύμνος της χυλόπιτας” και έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία της δεκαετίας….

Κι ήταν αυτό το τελευταίο, το ποτισμένο με τη νεανική ανεμελιά απλό αυτό τραγούδι, που έμελλε να αποτελέσει το «διαβατήριο» για την είσοδο στον μαγικό μουσικό κόσμο των Κατσιμιχαίων. Με την «Ρίτα» έκαναν το μεγάλο μπαμ, κι ας την έβαλαν την τελευταία στιγμή στο δίσκο, εκείνη η εμπορική ηρωίδα, το όνομα της οποίας αναγραφόταν και στο εξώφυλλο του δίσκους ως κράχτης, τούς άνοιξε τις πόρτες προς το ευρύ κοινό που έσπευσε στα δισκοπωλεία να αγοράσει τα «Ζεστά Ποτά» εκτοξεύοντας τις πωλήσεις τους σε 100,000 μέσα σε λίγες μέρες.

Το τραγούδι «Ρίτα Ριτάκι» δεν αναφέρεται σε κάποια πραγματική ερωτική ιστορία του Χάρη Κατσιμίχα. Η έμπνευση προήλθε από ένα τηλεοπτικό σήριαλ της ΕΡΤ που προβαλλόταν στις αρχές της δεκαετίας του ’80 και πίσω από τους στίχους κρύβεται μια πραγματική ηθοποιός,η μούσα που ενέπνευσε τον Χάρη και τον Πάνο Κατσιμίχα.

Η ηθοποιός Λίλα Καφαντάρη, η Σόνια του σίριαλ, η Ρίτα του δίσκου.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Σε μια συνέντευξή του, ο Πάνος Κατσιμίχας είχε μοιραστεί την κωμική ιστορία πίσω από αυτό το τραγούδι:«Η Ρίτα ήταν η ηρωίδα ενός σίριαλ των αρχών του 80, που παρακολουθούσε ο Χάρης μαζί με τη μάνα μου, γιατί αφορούσε την ιστορία μιας παλαβής 18χρονης η οποία είχε μια γελοία σχέση με έναν 45αρη. Το Ριτάκι ήταν η Λίλα Καφαντάρη, μια πανέμορφη κοπελίτσα και ο σαρανταπεντάρης που ήταν ερωτευμένος μαζί της (και η Ρίτα τον βασάνιζε) ήταν ο εμβληματικός Νικήτας Τσακίρογλου.Το σίριαλ ήταν κωμικοτραγικό, αυτό που λέμε τραγέλαφος. Είχε πολύ πλάκα κι ο Χάρης το παρακολουθούσε με τη μάνα μου μετά μανίας. Από ‘κει προέκυψε και η ιστορία και οι ήρωες του τραγουδιού. Από αυτό το σίριαλ».

Οι ηθοποιοί Λίλα Καφαντάρη και Νικήτας Τσακίρογλου, είναι η Σόνια και ο Ρένος οι πρωταγωνιστές του σίριαλ, μαζί με την Όλγα Πολίτου, την Μυρτώ του σίριαλ και σύζυγο του Ρένου.

Η τηλεοπτική σειρά στην οποία αναφέρεται ο Πάνος, ήταν η «Απένατι Όχθη» που προβάλλονταν στην ΕΡΤ την εποχή της… μονοκρατορίας της. Μάστορες κρύβονταν στην ούγια της, καθώς η παραγωγή και σκηνοθεσία ήταν του Οδυσσέα Κωστελέτου και το σενάριο του Μανώλη Κορρέ. 12 συνολικά επεισόδια, κάθε Τετάρτη, με ημερομηνία προβολής πρώτου επεισοδίου, τις 16 Μαρτίου 1983. 

 Η ηθοποιός που ενσάρκωνε τη νεαρή πρωταγωνίστρια ήταν η Λίλα Καφαντάρη, μια πανέμορφη ηθοποιός που υποδυόταν την 18χρονη Σόνια, που έγινε άθελά της η μούσα για ένα από τα πιο εμβληματικά κομμάτια των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών.

Οι ηθοποιοί του σίριαλ Γιώργος Τσιτσόπουλος (Παύλος), Ολγα Πολίτου (Μυρτώ), Λίλα Καφαντάρη (Σόνια) και Νικήτας Τσακίρογλου (Ρένος).

Απέναντί της, στον ρόλο του 45χρονου ερωτευμένου, ήταν ο εμβληματικός Νικήτας Τσακίρογλου. Η σχέση των δύο χαρακτήρων στο σήριαλ ήταν κωμικοτραγική και προκαλούσε το ενδιαφέρον του τηλεοπτικού κοινού. Εκτός από τον Τσακίρογλου και την Καφαντάρη συμπρωταγωνιστούσε και η Όλγα Πολίτου, η οποία υποδύονταν τη σύζυγο του Τσακίρογλου.

Να σημειωθεί ότι τη Λίλα Καφαντάρη στο σήριαλ την έλεγαν Σόνια , αλλά ενδεχομένως δεν θα πολυταίριαζε το “Σόνια Σονιάκι”, ούτε το “Λίλα Λιλάκι”. Για τα υπόλοιπα φταίει ο Χάρης Κατσιμίχας… Βλεπετε το Ριτάκι, ταιριάζει καλύτερα, ως πιο εύηχο.

ΤΑ “ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ” 40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ
Οι Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας μιλάνε 40 χρόνια μετά για το δίσκο τους, με την ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου, σε συνέντευξή τους στον Βίκτωρα Μοντζέλλι (www.newsbeast.gr 26·10·2025).

Υπάρχουν τραγούδια που πάνε στον παράδεισο, υπάρχουν όμως και δίσκοι που τους ανήκει δικαιωματικά μια τέτοια θέση. Τα Ζεστά ποτά θα μάς συνοδεύουν για πάντα. Το αριστούργημα των αδελφών Κατσιμίχα, Χάρη και Πάνου, κυκλοφόρησε το 1985.

Γι’ αυτό, σαράντα χρόνια μετά, πολλές από τις επιτυχίες του δίσκου παίζονται και ακούγονται με το ίδιο πάθος. Στο ραδιόφωνο, σε μαγαζιά, σε πάρτι. Το άλμπουμ εξακολουθεί να συγκινεί, να ταξιδεύει τους παλαιότερους και να εμπνέει τους νεότερους. Σαράντα χρόνια μετά, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οξύ το ομότιτλο βιβλίο του Σπύρου Αραβανή.

Πάνος: Αν με ρωτούσες να σου πω για ένα άλμπουμ από όσα έχουμε κάνει, θα σου απαντούσα μονολεκτικά: Τα Ζεστά Ποτά. Γιατί; Διότι τα Ζεστά Ποτά δεν είναι δέκα τραγούδια. Είναι εκατό. Είναι όλα μαζί, ό,τι θέλαμε να πούμε όλα αυτά τα χρόνια, αλλά δυστυχώς, κανείς δεν ήθελε να ακούσει. Μιλάω για το 1974 και μετά, δηλαδή την εποχή της Μεταπολίτευσης. Νοέμβριο του 1975 σηκωθήκαμε και φύγαμε έξω από την Ελλάδα, μακριά, για πολλά χρόνια.

Όταν γυρίσαμε κάποια στιγμή, διαπιστώσαμε με τρόμο, ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει. Είχαμε να αντιμετωπίσουμε κάθε είδους πολιτικά και καλλιτεχνικά κυκλώματα – με επικεφαλής φυσικά τις δισκογραφικές εταιρείες, που επέμεναν στο καθαρά εμπορικό τραγούδι, όπως είχαν συνηθίσει μια ζωή ολόκληρη. Μιλάμε για την απόλυτη ασφυξία. Δεν ξέραμε κανέναν από δαύτους και δεν ανήκαμε σε κανένα κύκλωμα.

Τελικά, μας έσωσε μόνο ένα πράγμα. Η άδολη αγάπη του κόσμου. Η αγάπη αυτή μας προστάτεψε και μας έδωσε τη δύναμη και την έμπνευση να γράψουμε τα τραγούδια που γράψαμε. Πριν από όλα αυτά όμως, χρωστάμε την ύπαρξη του πρώτου μας δίσκου, στο Μανώλη το Ρασούλη, που αν δεν έβαζε αυτός πλάτη, τα Ζεστά Ποτά δε θα είχαν εκδοθεί ποτέ κι εμείς δε θα υπήρχαμε.

Χάρης: Τα Ζεστά Ποτά ήταν ένα statement. Ήταν μεν μια καλλιτεχνική κατάθεση, αλλά και μια πολιτική στάση από πλευράς μας απέναντι σε όλα. Στη ζωή μας την ίδια. Η γενιά μας γεννήθηκε και ανδρώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Μεγαλώσαμε με το μίσος του εμφύλιου, το μίσος του εθνικόφρονα απέναντι στον «κομμουνιστοσυμμορίτη» και τούμπαλιν. Πριν προλάβουμε να πούμε το όνομά μας, εκεί κάπου στη Γ’ Λυκείου, ήμασταν δεν ήμασταν 15 χρονών, μας βρήκε η Χούντα.

Άλλο μίσος, άλλη παράνοια, άλλη λύσσα, άλλος θάνατος καθημερινός. Τα νησιά, οι εξόριστοι, τα βασανιστήρια στο ΕΑΤ- ΕΣΑ. Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια και όλα τα συναφή. Κάποια στιγμή ξεπήδησε από μέσα μας, εκείνο το τελικό άι σιχτίρ…όλοι σας. Κι αρχίσαμε να γράφουμε τα δικά μας τραγούδια. Δεν κάναμε τίποτα άλλο, παρά να νετάρουμε το φακό πάνω στην πραγματικότητα εκείνης της εποχής και έτσι προέκυψαν εντελώς φυσικά και αυθόρμητα τα Ζεστά Ποτά, τα οποία εκδόθηκαν αρκετά χρόνια αργότερα, με τη βοήθεια του Μανώλη Ρασούλη.

ΤΙ ΛΕΝΕ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Πάνος: Τα τραγούδια είναι σαν τα μικρά παιδιά που μεγαλώνουν μες στα χέρια μας και κάποια στιγμή φεύγουν από κοντά μας. Πρέπει να κάνουν τη δική τους ζωή, το δικό τους αγώνα και να γράψουν πια μόνα τους, τη δική τους ιστορία. Δεν παύουν όμως ποτέ, να είναι παιδιά της νιότης μας και της καλύτερης εποχής μας. Κάθε φορά που ακούμε τα Ζεστά Ποτά δεν αισθανόμαστε τίποτα άλλο, παρά μια βαθιά συγκίνηση.

Χάρης: Πιστεύαμε μεν και το ξέραμε πολύ καλά -αφού εμείς τα είχαμε δημιουργήσει- ότι αυτά τα τραγούδια είχαν κάτι αυθεντικό, απλά γιατί ήτανε γυμνή η δική μας αλήθεια. Αλλά για τον ίδιο ακριβώς λόγο, πιστεύαμε ότι αυτός θα ήταν και ο τελευταίος μας δίσκος. Ευτυχώς η πραγματικότητα αποδέχτηκε τη δική μας αλήθεια και την αγκάλιασε με εμπιστοσύνη. Ο κόσμος αγάπησε αυτά τα τραγούδια, βαθιά και ανυπόκριτα. Για τον λόγο αυτό, αντέξανε σαράντα χρόνια και γίνανε «λαϊκά», με την ευρύτερη έννοια.

” ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ ” ΕΠΑΝΕΚΔΊΔΕΤΑΙ Ο ΔΙΣΚΟΣ ΤΟ 2015

Η επανέκδοση του δίσκου το 2015 τριάντα χρόνια μετά προηγήθηκε της έκδοσης του βιβλίου που πραγματοποιήθηκε δέκα χρόνια αργότερα.

Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας, ” ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ ” 30 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ: Ο λόγος που ξαναγράφτηκαν και επανεκδίδονται τώρα, είναι μια υπόσχεση που είχαμε κάποτε δώσει στους εαυτούς μας. Αυτός ο πρώτος και σημαδιακός για τη ζωή μας δίσκος, θα γυρίσει κάποια στιγμή πίσω, για να πάρει τη θέση του στη βιβλιοθήκη, ανάμεσα στα ταξίδια του Γκιούλιβερ, τα παραμύθια των αδερφών Γκριμ και τις ιστορίες του Ιουλίου Βερν…

Τον παλεύαμε δύο ολόκληρα χρόνια (2014 – 2015), γιατί δε θέλαμε να κάνουμε μια διασκευή. Αυτό θα ήταν εύκολο. Αντίθετα, θέλαμε να ξαναφτιάξουμε τα ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ, νότα – νότα, έτσι ακριβώς όπως γράφτηκαν, το 1985.

Παράξενος δίσκος…
Μας κοιτάζει τώρα από το ράφι της βιβλιοθήκης και μας χαμογελάει, σαν καραβάκι που περιπλανήθηκε στις θάλασσες όλου του κόσμου και επιτέλους επέστρεψε στο λιμάνι από όπου ξεκίνησε τόσα χρόνια πριν. Φίλοι και φίλες Καλά Χριστούγεννα. Χάρης – Πάνος (από το οπισθόφυλλο του δίσκου)

 “ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ”: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ 2025

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ
Τα Ζεστά Ποτά, το ντεμπούτο άλμπουμ των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα, κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1985, ένα άλμπουμ που έγινε σύμβολο εποχής. Σαράντα χρόνια μετά, μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου αναβιώνει η ιστορία του δίσκου που άλλαξε το ελληνικό τραγούδι, και μαζί της αναγεννάται μια ολόκληρη εποχή.

Ενός βιβλίου που δεν στέκεται μόνο στη δισκογραφική επιτυχία, αλλά επιχειρεί να ανασυστήσει ολόκληρη την εποχή της: τα πρόσωπα, τις λέξεις, την ατμόσφαιρα ενός ’80 που πάλευε να ξεπεράσει τον εαυτό του. Η αφήγηση φωτίζει τις αντιξοότητες που προηγήθηκαν, τις επιμονές που χρειάστηκαν και τις αντιστάσεις που κατέρρευσαν, για να καταλήξει σε αυτό το «ζεστό ποτό» που ακόμα κυκλοφορεί στις φλέβες του ελληνικού τραγουδιού.

Στο βιβλίο παρουσιάζεται το «υλικό» που οδήγησε στα Ζεστά Ποτά: τα πρώτα χρόνια των διδύμων στο Μπραχάμι, οι αναμνήσεις τους από τις οικογενειακές τους γιορτές, τα χρόνια της εφηβείας και νεότητάς τους, η Πάντειος και το ροκ, το λαϊκό τραγούδι, τα χρόνια στο Βερολίνο, οι «Αχαρνής», η πρώτη εμφάνιση, το 1982, με το «Μια βραδιά στο λούκι» στους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας. Και ύστερα το ίδιο το υλικό του δίσκου.

Το ιστορικό της παραγωγής, οι ιστορίες των τραγουδιών και οι ιστορίες της ηχογράφησης σε σχέση και με την εποχή της κυκλοφορίας του δίσκου επιχειρώντας παράλληλα και μια ανάλυση του περιεχομένου. Τέλος επιχειρείται μέσα από την αποδελτίωση δημοσιογραφικών δημοσιευμάτων από την περίοδο της κυκλοφορίας του δίσκου μέχρι σήμερα, αλλά και παλαιότερων και νέων (για την παρούσα έκδοση) δηλώσεων και κειμένων από ανθρώπους του χώρου της μουσικής, η ερμηνεία της εμβληματικότητας του δίσκου και της «κληρονομιάς» του στους επιγόνους του.

Ο συγγραφέας του βιβλίου Σπύρος Αραβανής παρουσιάζει το βιβλίο στον πολιτιστικό σύλλογο “Άγιος Σπυρίδωνας” στον Άγιο Δημήτριο στις 5 Δεκεμβρίου 2025

Ο δημιουργός του βιβλίου “Ζεστά Ποτά” (εκδόσεις Οξύ), ο Σπύρος Αραβανής εργάζεται ως φιλόλογος και είναι διδάκτωρ Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης. Διευθύνει την Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης Ποιείν. Με το βιβλίο του επιχειρεί να αφηγηθεί την ιστορία των Ζεστών Ποτών όχι σαν νοσταλγικό μνημόσυνο, αλλά σαν ζωντανό κομμάτι της μνήμης και της ταυτότητάς μας.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
«Είμαι χαρούμενος και περήφανος που επιτέλους βγαίνουν τα τραγούδια του Χάρη και του Πάνου, μετά από τόσα χρόνια αντιξοοτήτων και αρνήσεων. […] Η καλλιτεχνική οντότητα του Χάρη και του Πάνου είναι αυθεντικότατη, φύσει και θέσει, και τα τραγούδια τους κινούνται ολοταχώς προς τη χρυσή τομή του νεοελληνικού τραγουδιού, και είναι τόσο ανθρώπινα, που τα αισθάνομαι σαν ζεστά ποτά, μέσα σε μια ύπουλα παγωμένη νύχτα του χειμώνα. Δεν είναι απλώς ελληνικά τραγούδια. Είναι ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ που φανερώνουν ελληνικές υπάρξεις που χύνονται στη γλυκύτητα του τραγουδιού της ανθρώπινης φυλής […] ». Από το σημείωμα του Μανώλη Ρασούλη που συνόδευε τα “Ζεστά Ποτά”, το ντεμπούτο άλμπουμ των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα, κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1985. Σαράντα χρόνια μετά, μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου αναβιώνει η ιστορία του δίσκου που άλλαξε το ελληνικό τραγούδι. (Από τον εκδότη)

Σε συνέντευξη των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα στον Βίκτωρα Μοντζέλλι o Χάρης λέει για το βιβλίο: «Χωρίς να είμαι φιλόλογος θα έλεγα, ότι αυτή η σειρά εκδόσεων του εκδοτικού οίκου Οξύ, και συγκεκριμένα το βιβλίο που έγραψε ο Σπύρος Αραβανής για τα Ζεστά Ποτά, δεν είναι ακριβώς λογοτεχνία. Ας πούμε ότι είναι ένα μουσικό ντοκιμαντέρ που παίρνει τον ήχο και τη μελωδία του, μόνο από τους στίχους των τραγουδιών. Κι αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Οπότε, ζητώντας συγνώμη για τον νεολογισμό, ας δεχτούμε ότι είναι ένα μουσικό μυθιστόρημα, έτσι για την ευκολία της συζήτησης».

ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ” ΤΑ ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΆ ” ΤΩΝ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΠΑΝΟΥ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ
Ο Σπύρος Αραβανής μιλάει για το βιβλίο του για τα 40 χρόνια από την κυκλοφορία του ιστορικού δίσκου σε συνέντευξη του (22.10.2025, www.athensvoice.gr). (αποσπάσματα).

….Περνάω ηλικιακά τα Ζεστά Ποτά των Κατσιμίχα έξι χρόνια. Μα έχουν ηλικία τα τραγούδια; Όχι. Έχουν, όμως, οι ιστορίες με τις οποίες ο καθένας τα συνδέει. Ως εκ τούτου μεγάλωσα παρέα τους. Με τη διαφορά ότι τα Ζεστά Ποτά δεν κρύωσαν ποτέ, ούτε και ξεθυμαίνουν…

ΓΙΑ ΤΗ ΡΙΤΑ
…Είμαι έξι χρόνια μεγαλύτερος από τον δίσκο. Δηλαδή, όταν ήμουν δέκα, είχε κυκλοφορήσει μόλις δυο τρία χρόνια πριν, και ήταν ήδη μεγάλη επιτυχία. Εγώ λοιπόν, ξεκίνησα με τον Δούρειο Ίππο του δίσκου, το «Ρίτα, Ριτάκι». Ήταν πραγματικά το τραγούδι που άκουγαν όλοι. Το θυμάμαι σαν τώρα, ακούγεται η εισαγωγή κι έπειτα ξέρουμε ότι θα αρχίσει το πιανάκι και θα πεταχτούμε για να χορέψουμε. Αυτό είναι ένα βίωμά μου. Οπότε μ’ αυτόν τον τρόπο ήρθα σε επαφή και με τα άλλα τραγούδια, τα οποία τα γνώριζες λόγω της «Ρίτας».

Η Λίλα Καφαντάρη, η Σόνια του σίριαλ, μετά την επιτυχία της σειράς φιλοξενείται στα εξώφυλλα των περιοδικών της εποχής.

…Στην αρχή γνώρισα τη «Ρίτα». Το «Ριτάκι». Όπως και χιλιάδες άλλοι πρώιμοι έφηβοι εκείνης της περιόδου, μέσα και τέλη της δεκαετίας του ’80. Ένα ροκ εν ρολ τραγούδι που ερχόταν από τις ταινίες του ’60, με τον Έλβις και το καλοχτενισμένο, γυαλιστερό μαλλί να χορεύει στην οθόνη της τηλεόρασης. Το ίδιο κάναμε και εμείς στα πάρτι στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού. Άλλοι πιο δειλά, άλλοι με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, πιάναμε τα κορίτσια της τάξης και χορεύαμε στον ρυθμό.

Τότε η ηλικία των δεκαοκτώ χρόνων στην οποία βρισκόταν η «Ρίτα» μάς φαινόταν μακρινή. Δεν το συζητώ για τα σαράντα πέντε του «άλλου». Απόμακρο μέλλον. Τι μέλλον; Terra incognita, που έλεγαν και οι φίλοι μας οι Λατίνοι που χρειάστηκε να μελετήσουμε, οι της θεωρητικής κατεύθυνσης, για τις Πανελλαδικές Εξετάσεις κάποια χρόνια μετά. Τους τραγουδούσαμε όμως ήδη: “Ti voglio, sì, ti voglio”, όπως και ο άτυχος ερωτοχτυπημένος σαρανταπεντάρης του άσματος.

Το «Ριτάκι», λοιπόν, ζούσε ανάμεσά μας σαν η μεγαλύτερη συμμαθήτριά μας ή η μεγάλη μας αδελφή. Με το που ακούγαμε τα πρώτα λόγια «Παλεύει το ποτάμι στη θάλασσα να βγει», είχαμε ήδη αφήσει τις πρώτες ιαχές και ετοιμάζαμε τα κορμιά μας γνωρίζοντας ότι μετά θα ακουστεί το Casio πιανάκι και θα αρχίσουμε να χορεύουμε την ιστορία της.

Δεν περνούσαν στο μυαλό μας τότε φράσεις όπως «χάσμα γενεών», «πολιτική ορθότητα», «κρίση ηλικίας», «woke κουλτούρα» και άλλα που μας προέκυψαν στην πορεία. Για εμάς ήταν μια χαριτωμένη ιστορία «χυλόπιτας», όπως αυτές που δίναμε και παίρναμε.

ΓΙΑ ΤΟ ΕΞΏΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ
…Η Ντόρα Ρίζου ήταν μια από τους πρωταγωνιστές από τους οποίους ζήτησα βοήθεια για το βιβλίο, ήταν τότε η καλλιτεχνική διευθύντρια. Θυμάται ακόμα πώς μπήκαν μαζί με τον Ρασούλη στο γραφείο της – αν και την επιλογή της φωτογραφίας την είχαν κάνει ήδη ο Χάρης και ο Πάνος.

Είναι φωτογραφημένοι στο γνωστό βενζινάδικο που υπήρχε στην Αγίου Δημητρίου στο Μπραχάμι – εκεί πηγαίνανε τα βράδια μετά τις πρόβες τους. Στον αυτόματο πωλητή που γράφει επάνω «Ζεστά Ποτά». Νομίζω ότι δεν υπήρχε άλλο μέρος που να καθρεφτίζει τις αγωνίες, τα συναισθήματα, τις μνήμες τους, τις σκέψεις τους, τα όνειρά τους καλύτερα απ’ αυτό το στέκι, όπου κατέληγαν οι δυο τους και συζητούσαν.

...Λένε: «Όταν πήγαμε στον Μανώλη και του δείξαμε το σημείο που θέλαμε να βγάλουμε τη φωτογραφία, μαγεύτηκε. Τον πήγαμε χαράματα, με κρύο, μετά από ξενύχτι, με ποτάκια και τα λοιπά στο σπίτι μας». Κι έπειτα από τρεις τέσσερις μέρες πήγανε χαράματα, χωρίς συνεργεία, χωρίς μακιγιέρ, χωρίς όλα αυτά που ζήσανε τα επόμενα χρόνια. Νύχτα, με κρύο, φόρεσαν τα παλτά τους, φωτογραφήθηκαν, κι ο φωτισμός είναι από τους προβολείς του αυτοκινήτου μιας φίλης τους που ήταν εκεί. Αυτό είναι κάτι που θυμάται και επιβεβαιώνει κι ο ίδιος ο φωτογράφος, ο οποίος ζει στην Αίγινα».

ΤΟ ΕΝΔΕΚΑΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΞΏΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ
«Τα δέκα τραγούδια του δίσκου φτιάχτηκαν από το 1977 (Φάνης) μέχρι και το 1984 και η φωτογραφία του εξωφύλλου είναι κατά κάποιο τρόπο το ενδέκατο, αφού περιέχει και τον έμμεσο τίτλο του δίσκου ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ» έγραφαν οι Κατσιμιχαίοι στο σημείωμα του δίσκου αναφερόμενοι στο ευρηματικό εξώφυλλό του.

ΓΙΑ ΤΟ «ΦΛΑΣ ΜΠΑΚ»:
Ένα νέο τραγούδι που ταξιδεύει στο χρόνο, γεμάτο αναμνήσεις και μουσικά συναισθήματα από το 1984. Θέλω να τελειώσουμε με την αναφορά σε ένα τραγούδι που έγραψε ο Πάνος. Είναι το πιο πρόσφατο τραγούδι του, το «Flashback», που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2024. Και γράφτηκε ως φόρος τιμής για τα 40 χρόνια από την κυκλοφορία του δίσκου «Ζεστά ποτά».

Μάλιστα, έχει γράψει ένα μικρό σχόλιο για το τραγούδι:
«Το 1984, ένα βράδυ του Δεκεμβρίου όπως απόψε, ήμασταν στο στούντιο και γράφαμε τα “Ζεστά ποτά”. Δώδεκα τα μεσάνυχτα μέχρι έξι ξημερώματα, δηλαδή ωράριο καλικάντζαρων. Σε λίγους μήνες, Απρίλιος του 2025, συμπληρώνονται 40 χρόνια από την έκδοση του δίσκου. Δεν ήταν άραγε η στιγμή για ένα τραγουδάκι; Θυμάμαι τον Σπάθα, τον Αντύπα, τον Ρασούλη σαν σε όνειρο. Είναι εδώ, δίπλα μου, στον καναπέ του Sierra, και μπορώ σχεδόν να τους αγγίξω… Ο Γκολφίδης και ο Χάρης δίπλα στην αναμμένη κονσόλα κάτι λένε μεταξύ τους και χαμογελάνε… Παίξε, βραχνή μου φυσαρμόνικα… Καλά Χριστούγεννα σε όλους, Δεκέμβριος 2024, Πάνος Κατσιμίχας».

Με αυτά τα νοσταλγικά λόγια, ο Πάνος Κατσιμίχας έκανε ένα… «Φλας μπακ», παρουσιάζοντας μια θαυμάσια, καινούργια μπαλάντα, που κυκλοφόρησε διαδικτυακά μόλις πριν λίγες ώρες, θυμίζοντας σε όλους τους πενήντα και κάτι, την εποχή που στις βιτρίνες των δισκάδικων φιγουράριζαν τα θρυλικά «Ζεστά ποτά» του Χάρη και του Πάνου. Την εποχή της εφηβείας μας, που πέρασε ανεπιστρεπτί…

Η ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1985

Κυκλοφορεί ο πρώτος τους δίσκος ” Ζεστά ποτά ” και με τη συνεργασία τους με το Γιώργο Νταλάρα που άρχισε το 1985 στο θέατρο ” ΠΕΡΟΚΕ ” συστήνονται επίσημα στο ευρύ κοινό, και στη συνέχεια σε εμφανίσεις και περιοδείες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Θέατρο “ΠΕΡΟΚΕ” 1985: Πάνος και Χάρης Κατσιμίχας, Ροζαλία, Γιώργος Νταλάρας, Χρυσούλα Χριστοπούλου.

Το 1985 στο τέλος της χρονιάς, ο Γιώργος Νταλάρας, εγκαινιάζει με τις εμφανίσεις του, τη νέα περίοδο του θεάτρου ”Περοκέ”. Μαζί του είναι ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας, η Χρυσούλα Χριστοπούλου και η Ροζαλία. Συμμετέχουν με το ταλέντο τους σπουδαίοι μουσικοί όπως ο Γιάννης Σπάθας και ο Νίκος Αντύπας αλλά και ο Χρήστος Νικολόπουλος και ο Λευτέρης Ζέρβας. Ένα πρόγραμμα που σκηνοθετεί ο Κώστας Φέρρης. Το θέατρο που έγραψε τη δική του ιστορία στο Μεταξουργείο ξαναγεννιέται από τις στάχτες του σε μια περιοχή που έχει ανάγκη τον πολιτισμό.

Θέατρο “ΠΕΡΟΚΕ” 1985: Γιάννης Σπάθας, Γιώργος Νταλάρας, Νίκος Αντύπας και οι Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας.

Ο Γιώργος Νταλάρας συστήνει στο κοινό τον Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα: ”Είναι που τα παιδιά, ο Χάρης κι ο Πάνος, έχουν να πουν διαφορετικά πράγματα με το σπάνιο ήθος τους και το δικό τους τρόπο, πράγματα που μας ενδιαφέρουν, ζητώντας μια πρόταση για τη ζωή που γίνεται τραγούδι”.

ΠΗΓΕΣ: www.parapolitika.gr, www.ogdoo.gr, www.imerodromos.gr, www.mixanitouxronou.gr, www.musicpaper.gr, www.tovima.gr, www.dnews.gr, www.georgedalaras.com, www.protagon.gr,

ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ «τα χρόνια περνούν τα τραγούδια ταξιδεύουν»