Οι Αμερικανοί τιμούν τα αγαπημένα τους…

AFI: American Film Institute
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (αγγλικά: American Film Institute, συντομογραφία: AFI) είναι ανεξάρτητος, μη κερδοσκοπικός οργανισμός, ο οποίος ιδρύθηκε το 1967 όταν ο Αμερικανός πρόεδρος Λίντον Τζόνσον υπέγραψε τον νόμο National Foundation on the Arts and the Humanities Act.
Το AFI καθιέρωσε το βραβείο Life Achievement Award το 1973. Το φεστιβάλ του Ινστιτούτου, AFI Fest, ξεκίνησε το 1987 και έκτοτε διοργανώνεται σε ετήσια βάση. Το 1998, με την ευκαιρία της 100ης επετείου του αμερικανικού κινηματογράφου, το AFI ξεκίνησε τη σειρά 100 Χρόνια…, η οποία πανηγυρίζει και προάγει το ενδιαφέρον για την ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου. Το Ινστιτούτο αναλαμβάνει επίσης την συντήρηση παλιών ταινιών, τα φιλμ των οποίων είναι επιρρεπή σε αλλοιώσεις.

Ένας τρόπος για να αναγνωριστεί μια ταινία ως κλασική, είναι και οι διάφορες λίστες καλύτερων ταινιών που βγαίνουν από οργανισμούς ή περιοδικά. Όσον αφορά την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, την πιο έγκυρη λίστα, ή μάλλον σειρά από λίστες, την ανακοινώνει πάντα το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, κοινώς AFI (American Film Institute). Μετά από μια μεγάλη σειρά από λίστες, που αφορούν διάφορες κατηγοριοποιήσεις, ήρθε η ώρα για δέκα TOP-10 ειδικών κατηγοριών.
Τα καλύτερα Κινούμενα Σχέδια, Ρομαντικές Κομεντί, Γουέστερν, Αθλητικά, Μυστηρίου, Φαντασίας, Επιστημονικής Φαντασίας, Γκάγκστερ, Δικαστικά Δράματα και Έπη, πάντα όμως made in USA, αφού το ινστιτούτο πάντα αγνοεί τις μη αγγλόφωνες παραγωγές. Βρήκαμε πιο ενδιαφέρουσες τις λίστες που αφορούν τα Μυστηρίου, τα Γκαγκστερικά, τα Δικαστικά και τα Έπη, όχι ότι δεν λείπουν σημαντικές ταινίες, αλλά από τις υπόλοιπες λίστες λείπουν πολύ περισσότερες… Τέλος με τα λόγια, ιδού τα καλύτερα των καλύτερων, κατά AFI…

ΤΑΙΝΙΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ: ΤΟΠ 10 ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

10) Επιστροφή στο Μέλλον (1985) Back to the Future

Σκηνοθεσία: Robert Zemeckis
Ηθοποιοί: Michael J. Fox, Christopher Lloyd, Lea Thompson, Crispin Glover, Thomas F. Wilson, Claudia Wells.
Σενάριο: Robert Zemeckis, Bob Gale, Παραγωγή: Neil Canton, Bob Gale, Μουσική: Alan Silvestri Φωτογραφία: Dean Cundey,  Μοντάζ: Harry Keramidas, Arthur Schmidt, Σκηνικά: Lawrence G. Paul, Κοστούμια: Deborah Lynn Scott
Τίτλοι:
Αυθεντικός Τίτλος: Back to the Future
Ελληνικός Τίτλος: Επιστροφή στο Μέλλον

Υπόθεση: Αφηγείται την ιστορία του Μάρτι ΜακΦλάι, μαθητή στην Καλιφόρνια τη δεκαετία του 1980, ο οποίος τυχαία ταξιδεύει πίσω στον χρόνο όταν οδηγεί κατά λάθος μια χρονομηχανή DeLorean από το 1985 στο 1955, παλεύει με τον χρόνο για να βεβαιωθεί πως οι μελλοντικοί του γονείς θα ερωτευτούν.
Ο Μάρτι Μακ Φλάι (Μάικλ Τζέι Φοξ) είναι ένας 17χρονος μαθητής που ζει στο Hill Valley της Καλιφόρνια. Το πρωί της 25ης Οκτωβρίου 1985, ο φίλος του, καθηγητής Έμετ Μπράουν (αναφέρεται ως “Ντοκ”, το ρόλο υποδύεται ο Κρίστοφερ Λόιντ) τον καλεί να βρεθεί στις 1:15 τα ξημερώματα στο εμπορικό κέντρο (Twin Pines Mall). Την ίδια μέρα, κατά την επιστροφή του από το σχολείο, βρίσκει το αυτοκίνητο του πατέρα του τρακαρισμένο, καταστρέφοντας τα σχέδια του να περάσει το σαββατοκύριακο με την κοπέλα του Τζένιφερ (Claudia Wells).Το αυτοκίνητο το τράκαρε ο νταής προϊστάμενος του πατέρα του Μάρτι, Μπιφ Τάνεν (Τόμας Εφ Γουίλσον), ο οποίος θα σταθεί πολλές φορές εμπόδιο στις περιπέτειες του Μάρτι και του Ντοκ….

Ο Ρόμπερτ Ζεμέκις είχε φτιάξει έναν τέτοιο χαρακτήρα. Είχε φτιάξει αυτό που όλοι θα θέλαμε να γίνουμε όταν θα χτυπούσε ο συναγερμός της εφηβείας και, σα να μην έφτανε αυτό, έβαλε αυτόν τον χαρακτήρα να ζήσει μια περιπέτεια που όλοι θα θέλαμε να ζήσουμε! Μια περιπέτεια τόσο απίθανα καλοφτιαγμένη που δεν σου αφήνει και πολλά περιθώρια για να την αμφισβητήσεις. Γιατί μόλις καθίσεις στη θέση του συνοδηγού, δίπλα στον Φοξ, δεν τολμάς να κοιτάξεις έξω από το παράθυρο. Δεν περνάει λεπτό που να χάνεις το ενδιαφέρον σου για τη δράση ή τους χαρακτήρες. Ζεις μέσα στην ταινία. Θέλεις να ζήσεις μέσα σε αυτή την ταινία. Και αυτός είναι βασικά ο λόγος που δεν γίνονται πια τέτοιες ταινίες ή τουλάχιστον δεν γίνονται συχνά τέτοιες ταινίες.Το «Επιστροφή στο Μέλλον» θεωρείται μια από τις πιο κλασικές ταινίες όλων των εποχών. Έχουν περάσει 38 χρόνια και παραμένει μια αληθινά διασκεδαστική ταινία. Είναι από τις ταινίες που μπορούν να συγχωρήσουν χιλιάδες άλλα χολιγουντιανά παλιορούτια. Και ο χρόνος τής έχει φερθεί πολύ καλά. Ξεκινάει από ένα καλογραμμένο σενάριο, πρωταγωνιστεί ο ιδανικότερος ηθοποιός για τον ρόλο, και φροντίζει να σερβίρει ένα υπέροχο πιάτο όπου η φαντασία, η κωμωδία και το δράμα αλληλοσυμπληρώνονται ώστε όταν βγεις από την αίθουσα να σου έχει μείνει μόνο μια γεύση: μια γλυκιά νοσταλγία.
Το «Επιστροφή στο Μέλλον» έχει γράψει τη δική της ιστορία στον κινηματογράφο, αποκτώντας αμέτρητους θαυμαστές σε όλον τον κόσμο, ενώ ενέπνευσε ακόμη και το όνομα του boy band McFly. Έγινε η ταινία με τις υψηλότερες εισπράξεις του 1985 παγκοσμίως, καθώς κέρδισε 381,1 εκατομμύρια δολάρια. Οι κριτικοί επαίνεσαν την πλοκή, τα χιουμοριστικά στοιχεία και το καστ, ιδιαίτερα τους Fox, Lloyd, Thompson και Glover.

Βραβεία και Υποψηφιότητες :
Έλαβε πολλές υποψηφιότητες για βραβεία και κέρδισε ένα Όσκαρ, τρία Βραβεία Κρόνου και ένα Βραβείο Hugo. Το 2007 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.

9) Οι Άνθρωποι του Τρόμου (1956) Invasion of the Body Snatchers

Σκηνοθεσία: Don Siegel
Ηθοποιοί: Kevin McCarthy, Dana Wynter, Larry Gates, King Donovan, Carolyn Jones
Σενάριο: Daniel Mainwaring, Richard Collins, Παραγωγή: Walter Wanger, Μουσική: Carmen Dragon
Φωτογραφία: Ellsworth Fredericks, Μοντάζ: Robert S. Eisen\

Υπόθεση: Κλασική ταινία επιστημονικής φαντασίας, από τις πιο σημαντικές της δεκαετίας του ’50. Ο γιατρός μιας μικρής πόλης υποψιάζεται ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει όταν κάποιοι κάτοικοι αρχίζουν ξαφνικά να συμπεριφέρονται πολύ παράξενα, σαν να μην είναι πια ο εαυτός τους. Το φιλμ είναι η πεμπτουσία του σινεμά επιστημονικής φαντασίας. Τρομακτικό, αναλυτικό, προσεγμένο, με καλές ερμηνείες και επιβλητική ατμόσφαιρα.

Η ταινία έχει ουσία. Συγκεκριμένα είναι ολόκληρο η πεμπτουσία του καλού σινεμά Επιστημονικής Φαντασίας. Τρομακτικό, ψαγμένο, περιποιημένο, με καλές ερμηνείες και ατμόσφαιρα, τα έχει όλα και συμφέρει. Το μυστήριο ξεδιπλώνεται σιγά- σιγά και με μαεστρία, όταν ο πρωταγωνιστής γιατρός (Kevin McCarthy) αρχίζει να συνδέει τα φαινομενικά μεμονωμένα και ασύνδετα γεγονότα που ταράζουν τη ζωή μιας ήσυχης επαρχιακής πόλης. Διάφορα γεγονότα θα κάνουν τον ίδιο και μια μικρή ομάδα δικών του ανθρώπων να καταλάβουν την κοσμική συνομωσία που λαμβάνει χώρο και να προσπαθήσουν να ξεφύγουν από το μοιραίο τέλος. Σε αντίθεση με τα πιο μοντέρνα remake όπου τα ειδικά εφέ δίνουν και παίρνουν, στο πρωτότυπο η εξέλιξη της πλοκής γίνεται μέσω του διαλόγου και προσεκτικά τονισμένων σκηνών. Απουσιάζει εδώ το σήμα κατατεθέν της ταινίας του ’78, με τους κυριευμένους από την εξωγήινη δύναμη ανθρώπους να δείχνουν τους επιζώντες βγάζοντας ίσως την πιο κολασμένη κραυγή στην ιστορία του σινεμά Επιστημονικής Φαντασίας, αλλά έχουμε γρήγορο ρυθμό ενώ τα ειδικά εφέ όταν χρησιμοποιούνται είναι πραγματικά μια χαρά! Αν σκεφτεί κανείς ότι ένα απειροελάχιστο κομμάτι του προϋπολογισμού της ταινίας πήγε εκεί, μιλάμε για ένα κατόρθωμα του σκηνοθέτη Don Siegel, διότι μεταδίδει την απειλή όπως ακριβώς πρέπει.

Φυσικά, ένα απαισιόδοξο φινάλε όπως στα μοντέρνα remake ίσως ταράζει το κοινό της δεκαετίας του ’50, οπότε η παραγωγός εταιρεία επέμενε να προστεθεί μια πιο συμβατική κατάληξη από τη φιγούρα του Kevin McCarthy να τρέχει σε απόγνωση ανάμεσα στα διερχόμενα αυτοκίνητα προσπαθώντας μάταια να κάνει τον κόσμο να τον πιστέψει. Ακόμα κι έτσι, το συγκεκριμένο κομμάτι δείχνει καθαρά το μέγεθος του οράματος των συντελεστών που κάνουν στροφή 180 μοιρών από τα συμβατικά και χαρούμενα φινάλε των ταινιών Επιστημονικής Φαντασίας της εποχής.
Αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι αναλυτές και κριτικοί της εποχής παρομοίασαν την επιδρομή των εξωγήινων και την μεταμόρφωση των ανθρώπων σε άβουλα όντα, χωρίς συναισθήματα και έγνοιες σαν την επίδραση του κομμουνισμού στους ανθρώπους, ή ακόμα και του Μακαρθισμού, δύο από τις «μάστιγες» της Αμερικανικής κοινωνίας της εποχής. Όμως, ο Don Siegel διέψευσε κατηγορηματικά κάτι τέτοιο, λέγοντας ότι το μόνο που ήθελε ήταν να κάνει μια ιστορία εξωγήινης εισβολής και τίποτα παραπάνω. Όπως και να το δει κανείς, η ταινία παραμένει μια από τις κορυφαίες στιγμές του παγκόσμιου σινεμά Επιστημονικής Φαντασίας, με κρυφά νοήματα ή χωρίς.

8) Εξολοθρευτής 2: Ημέρα Κρίσης (1991) Terminator 2: Judgment Day

Σκηνοθεσία: James Cameron
Ηθοποιοί: Arnold Schwarzenegger, Linda Hamilton, Edward Furlong, Robert Patrick, Joe Morton, Earl Boen
Σενάριο: James Cameron, William Wisher, Παραγωγή: James Cameron, Μουσική: Brad Fiedel Φωτογραφία: Adam Greenberg,  Μοντάζ: Conrad Buff IV, Mark Goldblatt, Σκηνικά: Joseph C. Nemec III, Κοστούμια: Marlene Stewart
Τίτλοι:
Αυθεντικός Τίτλος: Terminator 2: Judgment Day

Ελληνικός Τίτλος: Εξολοθρευτής 2: Μέρα Κρίσης, Εναλλακτικός Τίτλος: T2

Υπόθεση: Η ταινία ακολουθεί τη Σάρα Κόνορ και το γιο της, Τζον, στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από έναν νέο και πιο εξελιγμένο εξολοθρευτή, ο οποίος σκοπό έχει να σκοτώσει τον Τζον πριν γίνει ο αρχηγός της αντίστασης. Ένας παλαιότερος και λιγότερο εξελιγμένος εξολοθρευτής αναλαμβάνει να προστατεύσει τη Σάρα και τον Τζον και να βοηθήσει να αποφευχθεί η Μέρα της Κρίσης, μια μέρα της ιστορίας όπου οι μηχανές θα εξεγερθούν και θα εξαφανίσουν όλη την ανθρωπότητα. Η πλοκή της ταινίας τοποθετείται χρονικά στο 1995, έντεκα χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας. Ο Τζον Κόνορ, σε ηλικία έντεκα ετών, ζει με τους κηδεμόνες του στο Λος Άντζελες. Η μητέρα του, Σάρα Κόνορ (Λίντα Χάμιλτον), προετοίμαζε τον Τζον ώστε να εκπληρώσει το μελλοντικό του καθήκον. Συνελήφθη ωστόσο, μετά από απόπειρά της να βομβαρδίσει ένα εργοστάσιο με υπολογιστές και στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε ψυχιατρική κλινική. Μετά την πρώτη, ανεπιτυχή απόπειρα του υπερυπολογιστή Skynet να εξοντώσει την Σάρα Κόνορ, στέλνει πίσω στο χρόνο έναν νέο, ακόμα πιο εξελιγμένο, σάιμποργκ εξολοθρευτή, τύπου Τ-1000 (Ρόμπερτ Πάτρικ), προκειμένου να εξοντώσει αυτήν τη φορά, τον ίδιο τον Τζον Κόνορ (Έντουαρντ Φέρλονγκ). Παράλληλα, ο μελλοντικός Τζον Κόνορ, στέλνει έναν επαναπρογραμματιζόμενο εξολοθρευτή τύπου Τ-800 (Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ), όμοιο με αυτόν που καταδίωκε την Σάρα Κόνορ στην πρώτη ταινία, αυτήν την φορά για να προστατεύσει τον ίδιο (ακόμη σε νεαρή ηλικία) και την μητέρα του.

Τα γυρίσματα κράτησαν 171 ημέρες, ανάμεσα στον Οκτώβρη του 1990 και τον Μάρτιο της επόμενης χρονιάς.
Μοναδική ταινία της σειράς που έφτασε στα Όσκαρ, κερδίζοντας μάλιστα και τέσσερα (ήχου, ειδικών εφέ, ηχητικών εφέ και μακιγιάζ). Παρότι έχουμε μια ταινία με χαρακτηρισμό R, δεν ήταν λίγα τα παιχνίδια που βγήκαν βασισμένα σε αυτήν. Η πλέον εμπορική ταινία του 1991, αφού συγκέντρωσε 523,7 εκατομμύρια δολάρια, ενώ κόστισε 102. Την ταινία ακολούθησαν άλλες δύο συνέχειες. Το 2003 κυκλοφόρησε το ”Εξολοθρευτής 3: Η Εξέγερση των Μηχανών (Terminator 3: Rise of the Machines) με τον Σβαρτσενέγκερ να επαναλαμβάνει το ρόλο του και το 2009 κυκλοφόρησε το Εξολοθρευτής: Η Σωτηρία (Terminator Salvation), ενώ το 2015 κυκλοφόρησε η 5η συνέχεια της σειράς ταινιών Εξολοθρευτής: Η Γένεση, με την επιστροφή του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ στο ρόλο του εξολοθρευτή.
Στην 25η επέτειο του φιλμ, το 2016, παρουσιάστηκε μια ψηφιακά επεξεργασμένη εκδοχή σε τρισδιάστατη μορφή. Είχαν προηγηθεί στο Home Cinema μια Special Edition (153 λεπτά) και ένα Ultimate Cut (156 λεπτά), αλλά για τον σκηνοθέτη η προτιμητέα ήταν πάντα η αυθεντική βερσιόν

Βραβεία και Υποψηφιότητες:
Όσκαρ ήχου, ειδικών εφέ, ηχητικών εφέ και μακιγιάζ. Υποψήφιο για φωτογραφία και μοντάζ.
Βραβείο Bafta ήχου και ειδικών εφέ. Υποψήφιο για σκηνικά.

7) Άλιεν: Ο επιβάτης του διαστήματος (1979) Alien

Σκηνοθεσία: Ridley Scott
Ηθοποιοί: Sigourney Weaver, Tom Skerritt, Veronica Cartwright, Harry Dean Stanton, John Hurt, Ian Holm, Yaphet Kotto.
Σενάριο: Dan O’Bannon, Στόρι: Dan O’Bannon, Ronald Shusett, Παραγωγή: Gordon Carroll, David Giler, Walter Hill, Μουσική: Jerry Goldsmith,  Φωτογραφία: Derek Vanlint, Μοντάζ: Terry Rawlings, Peter Weatherley, Σκηνικά: Michael Seymour, Κοστούμια: John Mollo.
Ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται σε ένα άκρως επιθετικό εξωγήινο πλάσμα, το οποίο παραμονεύει και σκοτώνει το πλήρωμα ενός διαστημόπλοιου.
Τίτλοι:
Αυθεντικός Τίτλος: Alien
Ελληνικός Τίτλος: Άλιεν, ο Επιβάτης του Διαστήματος
Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Άλιεν

Υπόθεση: Η ταινία διαδραματίζεται το έτος 2122, όταν το εμπορικό διαστημόπλοιο με το όνομα «Νοστρόμο» προσεδαφίζεται σε έναν κοντινό πλανήτη, προκειμένου το πλήρωμα του να ερευνήσει την πηγή κάποιου επαναλαμβανόμενου σήματος που λαμβάνει. Το πλήρωμα ανακαλύπτει εκατοντάδες αυγά επωασμένα από κάποιο άγνωστο είδος οργανισμού. Κατά τη διάρκεια της εξερεύνησης, κάποιο από τα αυγά εκκολάπτεται και ένα εξωγήινο πλάσμα προσκολλάται στο πρόσωπο ενός άντρα του πληρώματος. Οι συνάδελφοι του τον μεταφέρουν πίσω στο Νοστρόμο, μη γνωρίζοντας πως αυτό το πλάσμα εξελίσσεται σε δολοφονικό ον, που έχει σκοπό να εξοντώσει όλο το πλήρωμα

Η επιτυχία της ταινίας οδήγησε σε ένα επιτυχημένο φραντσάιζ με βιβλία, κόμικ, βιντεοπαιχνίδια, παιχνίδια καθώς και τρία sequel και δύο prequel. Επίσης εκτόξευσε στα ύψη την καριέρα της Γουίβερ, η οποία στο Άλιεν υποδύθηκε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο, τον οποίο επανέλαβε σε όλες τις ταινίες της τετραλογίας: Άλιενς: Η Επιστροφή (Aliens, 1986), Άλιεν 3: Η Τελική Αναμέτρηση (Alien 3, 1992) και Άλιεν: Η Αναγέννηση (Alien Resurrection, 1997). Στα επακόλουθα prequel Άλιεν Εναντίον Κυνηγού (Alien vs. Predator, 2004) και Άλιεν Εναντίον Κυνηγού 2 (Aliens vs. Predator: Requiem, 2007), ο χαρακτήρας της Ρίπλεϊ δεν εμφανίστηκε. Το 2009 ο Σκοτ ξεκίνησε την υλοποίηση ενός prequel του Άλιεν με τίτλο Προμηθέας (Prometheus). Η ταινία κυκλοφόρησε το 2012 και παρ’ όλο που διαδραματίζεται πριν τα γεγονότα της πρώτης ταινίας δεν είναι άμεσα συνδεδεμένη με την αρχική σειρά ταινιών. Στις 31 Οκτωβρίου 2003 η ταινία επανακυκλοφόρησε με επιπλέον σκηνές που είχαν διαγραφεί από την αρχική έκδοση.

Βραβεία και Υποψηφιότητες:
Το Άλιεν έγινε μεγάλη εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία, λαμβάνοντας δυο υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας εκείνο για τα καλύτερα οπτικά εφέ. Θεωρείται κλασική ταινία στο είδος της επιστημονικής φαντασίας μέχρι και σήμερα και το 2002 επιλέχθηκε από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου. Το 2008 κατέλαβε την 7η θέση στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου και την 33η θέση στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών του περιοδικού Empire.

6) Μπλέηντ Ράνερς: Ομάδες Εξόντωσης (1982) Blade Runner

Σκηνοθεσία: Ridley Scott
Ηθοποιοί: Harrison Ford, Sean Young, Rutger Hauer, Edward James Olmos, M. Emmet Walsh, Daryl Hannah William Sanderson, Brion James  Σενάριο: Hampton Fancher, David Webb Peoples, Παραγωγή: Michael Deeley, Μουσική: Βαγγέλης Παπαθανασίου Φωτογραφία: Jordan Cronenweth, Μοντάζ: Terry Rawlings, Σκηνικά: Lawrence G. Paul, Κοστούμια: Michael Kaplan, Charles Knode
Τίτλοι:
Αυθεντικός Τίτλος: Blade Runner
Ελληνικός Τίτλος: Μπλέηντ Ράνερς: Ομάδες Εξόντωσης
Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Μπλέιντ Ράνερ

Υπόθεση: Ο Ρίντλεϊ Σκοτ παρουσιάζει το Λος Άντζελες του 2019 σαν μια αστική ζούγκλα, κατακλυσμένη με τεράστιους ουρανοξύστες, επιγραφές νέον, γιγάντιες διαφημίσεις με χαμογελαστές γιαπωνέζες να πίνουν κόκα-κόλα, δρόμους γεμάτο κόσμο και όξινη βροχή να πέφτει, ενώ τα διάφορα οχήματα διασχίζουν τον (πάντα) σκοτεινό ουρανό της πόλης. Στο Λος Άντζελες, κατασκευάζονται, από την πανίσχυρη εταιρεία Tyrell Corporation, γενετικά προηγμένες «ρέπλικες» (replicants), οι οποίες είναι εξωτερικά όμοιες με τους ανθρώπους. Η χρήση τους στη Γη απαγορεύεται, και ρυθμίζονται αποκλειστικά για επικίνδυνες ή ιατρικές εργασίες, σε αποικίες του εξώκοσμου. Οι ρέπλικες που αψηφούν την απαγόρευση και επιστρέφουν στη Γη καταζητούνται και θανατώνονται («αποσύρονται») από ειδικούς εργαζόμενους της αστυνομίας, γνωστούς ως «Blade Runners». Σε αυτόν τον κόσμο περιπλανιέται ο Ρικ Ντέκαρντ (Χάρισον Φορντ), ένας μπλέηντ-ράνερ, που του ανατίθεται η αποστολή να εντοπίσει και να εξολοθρεύσει 4 «αντίγραφα» (ανδροειδή), που στασίασαν σε μια αποικία εκτός της Γης και έχουν επιστρέψει στο Λος Άντζελες, παριστάνοντας τους ανθρώπους, με σκοπό να βρουν τον δημιουργό τους. Κατά τη διάρκεια της αποστολής του, ο Ντέκαρντ συναντά την Ρέητσελ (Σον Γιανγκ), που είναι «αντίγραφο» χωρίς η ίδια να το γνωρίζει, και την ερωτεύεται.

Tο Blade Runner, παρότι δεν απέδωσε καλά στη βόρεια Αμερική, έχει γίνει έκτοτε ταινία καλτ. Καθώς δέχθηκε επαίνους για τον σχεδιασμό του, ο οποίος απεικονίζει ένα «τροποποιημένο» μέλλον (ρετροφουτουρισμός), παραμένει ένα ηγετικό υπόδειγμα του νεο-νουάρ κινηματογράφος
Η ταινία σίγουρα δεν θα είχε τέτοια επιτυχία με διαφορετικό σκηνοθέτη. Πριν τον Σκοτ είχαν γίνει προτάσεις και σε άλλους σκηνοθέτες (Άντριαν Λάιν, Μάικλ Άπτεντ και Ρόμπερτ Μάλιγκαν), ενώ ο Μάρτιν Σκορσέζε είχε εκδηλώσει το ενδιαφέρον του για τη μεταφορά του βιβλίου στην οθόνη το 1969. Ανάμεσα στους υποψήφιους για τον πρωταγωνιστικό ρόλο ήταν ο Κρίστοφερ Γουόκεν και ο Ντάστιν Χόφμαν. Ο Σκοτ αναμιγνύει έξοχα την επιστημονική φαντασία του 21ου αιώνα με το αστυνομικό φιλμ νουάρ της δεκαετίας του 1940 και δημιουργεί έναν εκπληκτικό, εφιαλτικό κόσμο. Υπεύθυνος για τα εντυπωσιακά οπτικά εφέ της ταινίας είναι ο Ντάγκλας Τράμπουλ (υπεύθυνος, επίσης, για τα ανεπανάληπτα οπτικά εφέ της ταινίας «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος»).

Βραβεία και Υποψηφιότητες:
Ένα χρόνο μετά από την κυκλοφορία της, η ταινία κέρδισε το βραβείο Hugo για την Καλύτερη Δραματική Παρουσίαση. Ο Ρίντλεϊ Σκοτ χαρακτηρίζει το Blade Runner ως το «πιθανώς» πιο ολοκληρωμένο και προσωπικό φιλμ του. Το 1993 η ταινία επιλέχθηκε για παρουσίαση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, ιστορικά, ή αισθητικά σημαντική». Το Blade Runner χαρακτηρίζεται πλέον από πολλούς κριτικούς ως μία από τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας που έγιναν ποτέ.

5) Όταν η Γη Σταμάτησε (1951) The Day the Earth Stood Still

Σκηνοθεσία: Robert Wise
Ηθοποιοί: Michael Rennie, Patricia Neal, Hugh Marlowe, Sam Jaffe, Billy Gray, Frances Bavier, Lock Martin
Σενάριο: Edmund H. North, Φωτογραφία: Leo Tower, Μοντάζ: William Reynolds, Μουσική: Bernard Herrmann
Παραγωγή: 20th Century Fox, Παραγωγοί: Julian Blaustein, Σκηνικά: Addison Hehr, Lyle R. Wheeler

Υπόθεση: Ένας εξωγήινος προσγειώνεται στην Γη κι ο πλανήτης βρίσκεται σε απόλυτη αναταραχή. Αυτός φέρνει ένα μήνυμα: είτε ο άνθρωπος θα αρχίσει να ζει ειρηνικά είτε θα καταστραφεί ως κίνδυνος για άλλους πλανήτες. Στην ταινία του 1951 «The Day the Earth Stood Still», ένας εξωγήινος ονόματι Klaatu και ο ρομπότ σύντροφός του Gort σταματούν σχεδόν όλα τα ηλεκτρονικά στη Γη ταυτόχρονα, χρησιμοποιώντας την προηγμένη εξωγήινη τεχνολογία τους. Τα αυτοκίνητα, τα εργοστάσια, οι τηλεοράσεις και όλα παύουν να λειτουργούν και ο πλανήτης μπαίνει σε μια απόκοσμη παύση. Ορισμένες φορές, δεν έρχονται με απειλητικές διαθέσεις. Ορισμένες φορές, παίρνουμε ως δεδομένο ότι έχουν κακούς σκοπούς, ακριβώς επειδή έχουμε ως σημείο αναφοράς εμάς τους ίδιους… Ένας ιπτάμενος δίσκος προσγειώνεται στην Ουάσινγκτον και ένας ανθρωπόμορφος εξωγήινος ζητά συνάντηση με τους ηγέτες του πλανήτη. Θα εισπράξει μίσος και βία από την εξουσία, βρίσκοντας καταφύγιο στους απλούς ανθρώπους.

Σε αυτή τη διαστημική θρησκευτική παραβολή, ο εκλεκτός δεν έρχεται από τη Βηθλεέμ, αλλά από το μακρινό υπερπέραν απευθύνοντας ένα μήνυμα ειρήνης, αλλά και μια αυστηρή προειδοποίηση, προτού αναληφθεί στους ουρανούς.
Βραβεία και Υποψηφιότητες:
Best Film Promoting International Understanding – Golden Globes 1952

4) Το Κουρδιστό Πορτοκάλι (1971) A Clockwork Orange

Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick
Ηθοποιοί: Malcolm McDowell, Patrick Magee, Michael Bates, Warren Clarke, James Marcus, Michael Tarn, Aubrey Morris,
Σενάριο: Stanley Kubrick, Παραγωγή: Stanley Kubrick, Μουσική: Wendy Carlos, Φωτογραφία: John Alcott, Μοντάζ: Bill Butler,  Σκηνικά: John Barry, Κοστούμια: Milena Canonero
Τίτλοι:
Αυθεντικός Τίτλος: A Clockwork Orange
Εναλλακτικός Τίτλος: Stanley Kubrick’s A Clockwork Orange
Ελληνικός Τίτλος: Κουρδιστό Πορτοκάλι

Το 1969 ο Κιούμπρικ μετά την επιτυχία της ταινίας του 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος δανείστηκε ένα βιβλίο από τον σεναριογράφο της ταινίας του S.O.S Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα, που ονομάζεται Το Κουρδιστό Πορτοκάλι και αποφάσισε να φτιάξει την ταινία. Το σενάριο, την παραγωγή και τη σκηνοθεσία την ανέλαβε ο ίδιος ο Κιούμπρικ. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν το 1970 και τελείωσαν το 1971. Το Κουρδιστό Πορτοκάλι (πρωτότυπος τίτλος: A Clockwork Orange) είναι μια δυστοπική ταινία εγκλήματος του 1971, σκηνοθετημένη από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ βασισμένη πάνω στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Άντονι Μπέρτζες. Θεματολογικά, πρόκειται για μια σπουδή πάνω στη βία, τόσο των συμμοριών όσο και του κράτους και του σωφρονιστικού συστήματος. Θεωρήθηκε εξτρεμιστική για την εποχή της και απαγορεύτηκε σε αρκετές χώρες. Ο ίδιος ο Κιούμπρικ, ενοχλημένος από την απαγόρευση, ζήτησε η ταινία του να μην προβληθεί στην Αγγλία παρά μόνο μετά το θάνατό του.

Υπόθεση: Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον μια ομάδα νεαρών προβαίνει σε βιαιότητες: βανδαλισμούς, κλοπές, βιασμούς χωρίς λόγο ενώ δείχνει να το διασκεδάζει πολύ. Μετά από ένα ατυχές συμβάν, ο Άλεξ βρίσκεται στη φυλακή όπου διαλέγει να ακολουθήσει ένα νέο σωφρονιστικό πρόγραμμα που επινόησε η κυβέρνηση. Στην ουσία πρόκειται για ένα παβλοφικό πείραμα με πειραματόζωο τον ίδιο.
Η ταινία πραγματεύεται το διχαστικό ερώτημα το οποίο ετίθετο κατά τη δεκαετία του 60 με την ιδιαίτερη έξαρση της βίας, σχετικά με την αντιμετώπιση της. Μέσα από μια άκρως σουρεαλιστική διάσταση ο Κιούμπρικ θέτει στο κοινό της εποχής το ερώτημα αν αξίζει να θυσιαστεί το αγαθό της ελευθερίας της έκφρασης ακόμα και αν αυτή επιδρά στην έννομη τάξη ή τελικά η ανθρωπότητα πρέπει να οδηγηθεί στην ανάγκη εξάλειψης της βίας ακόμα και αν αυτή επιφέρει δραματικές επιπτώσεις στον άνθρωπο. Η σουρεαλιστική διάθεση μάλιστα του σκηνοθέτη τον οδηγεί κατά τη διάρκεια της ταινίας να χρησιμοποιήσει σχήματα τραγικής ειρωνείας αλλά και να επιδείξει τις τάσεις ρεβανσισμού από τα κατάλοιπα της βίας όπως αυτή προκαλείται από τις αλυσιδωτές αντιδράσεις μια κοινωνίας, η οποία αδυνατεί να υπερβεί την έννοια της «ψυχολογίας των μαζών» όπως αυτή περιγράφεται από τις φροϋδικές αντιλήψεις.

Βραβεία και Υποψηφιότητες:
Η ταινία κέρδισε 4 υποψηφιότητες για Όσκαρ συμπεριλαμβανόμενου Καλύτερης ταινίας και 3 υποψηφιότητες για τη Χρυσή Σφαίρα το 1972. Την ίδια χρονιά στην τελετή των Όσκαρ ο σκηνοθέτης της ταινίας Ο Άνθρωπος από τη Γαλλία Γουίλιαμ Φρίντκιν στην οποία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Σκηνοθέτη τονίζει ότι ο Κιούμπρικ είναι ο καλύτερος σκηνοθέτης που υπήρξε ποτέ, όχι μόνο αυτή τη χρονιά, αλλά και άλλες χρονιές. Η ταινία κέρδισε επίσης 2 βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερου Σκηνοθέτη. Επίσης η ταινία θεωρείται ένα από τα καλύτερα αριστουργήματα που υπήρξαν ποτέ.
Το 2020 η ταινία χαρακτηρίστηκε από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής

3) Ε.Τ. Ο Εξωγήινος (1982) E.T. the Extra Terrestrial

Σκηνοθεσία: Steven Spielberg
Ηθοποιοί: Henry Thomas, Robert MacNaughton, Drew Barrymore, Dee Wallace, Peter Coyote, Pat Welsh, K.C. Martel.
Σενάριο: Melissa Mathison, Παραγωγή: Kathleen Kennedy, Steven Spielberg, Μουσική: John Williams
Φωτογραφία: Allen Daviau, Μοντάζ: Carole Littleton, Σκηνικά: Jim Bissell, Κοστούμια: Deborah Lynn Scott
Τίτλοι:
Αυθεντικός Τίτλος: E.T. the Extra-Terrestrial
Εναλλακτικός Τίτλος: E.T.
Ελληνικός Τίτλος: Ε.Τ. ο Εξωγήινος
Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Ε.Γ. ο Εξωγήινος [αυθεντικός]

Υπόθεση: Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Έλιοτ, ένα μοναχικό αγόρι που γίνεται φίλος με έναν εξωγήινο, τον Ε.Τ., ο οποίος έχει παγιδευτεί στη Γη. Ο Έλιοτ και τα αδέρφια του βοηθούν τον Ε.Τ. να επιστρέψει στο σπίτι του ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν να τον κρατήσουν κρυμμένο από τη μητέρα τους και την κυβέρνηση.
Ενώ επισκέπτονταν τη Γη, μια ομάδα εξωγήινων ανακαλύπτεται και ενοχλείται από μια ανθρώπινη ομάδα δράσης. Εξαιτίας της γρήγορης απογειωσης τους, ένας από τους εξωγήινους μένει πίσω. Ο μικρός επισκέπτης βρίσκεται ολομόναχος σε έναν πολύ περίεργο πλανήτη. Ευτυχώς γι’ αυτόν, γρήγορα βρίσκει ένα φίλο, τον 10χρονο Έλιοτ. Ενώ ο Ε.Τ. σταδιακά γνωρίζεται με τον αδερφό του Έλιοτ, Μάικλ, και την αδερφή του Γκέρτι η ομάδα δράσης ψάχνει μέρα και νύχτα τον πρώτο επισκέπτη από το Διάστημα. Η επιθυμία του Ε.Τ. να επιστρέψει σπίτι του είναι πολύ μεγάλη και αφού καταφέρει να επικοινωνήσει με τον Έλιοτ και τους άλλους, ο Ε.Τ. αρχίζει να κατασκευάζει μια αυτοσχέδια συσκευή ώστε να στείλει μήνυμα στους δικούς του και να έρθουν να τον πάρουν. Ο Ε.Τ. θα αρρωστήσει σοβαρά και εξαιτίας της ιδιαίτερης σύνδεσής του με τον Έλιοτ, το αγόρι υποφέρει κι αυτό. Η κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη όταν η ομάδα δράσης καταφέρνει να εντοπίσει τον Ε.Τ.

Το κόνσεπτ της ταινίας βασίστηκε στο φανταστικό φίλο που δημιούργησε ο Σπίλμπεργκ μετά το διαζύγιο των γονιών του το 1960. Το 1980, ο Σπίλμπεργκ γνώρισε τη Μάθισον και μαζί ανέπτυξαν μια καινούρια ιστορία που προήλθε από την ταινία του Σπίλμπεργκ Night Skies που δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν το Σεπτέμβριο του 1981 και ολοκληρώθηκαν το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου στην Καλιφόρνια. Σε αντίθεση με τις περισσότερες ταινίες, ο Ε.Τ. ο Εξωγήινος γυρίΗ ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 11 Ιουνίου 1982. Έγινε τεράστια εισπρακτική επιτυχία, ξεπέρασε το ρεκόρ της ταινίας Ο Πόλεμος των Άστρων και έγινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών, έναν τίτλο που κράτησε για 11 χρόνια. στηκε με χρονολογική σειρά, ώστε να διευκολύνει τις συναισθηματικές ερμηνείες των νεαρών ηθοποιών.

Βραβεία και Υποψηφιότητες:
Απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από τους κριτικούς και θεωρείται μία από τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας που έγιναν ποτέ. Έλαβε εννέα υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας, κερδίζοντας τέσσερα. Ως το 1983, η ταινία E.T. ο εξωγήινος ανακηρύχθηκε ως το φιλμ με τις υψηλότερες εισπράξεις όλων των εποχών στην Αμερική, ενώ ξεπέρασε τότε παγκοσμίως τα 800 εκατ. δολάρια. Το έργο αποτελεί ένα από τα πιο επιτυχημένα όλων των εποχών μέχρι και σήμερα, ενώ βρίσκεται στην τέταρτη θέση με τις υψηλότερες εισπράξεις όλων των εποχών (λαμβάνοντας υπόψη και τον πληθωρισμό ανά εποχή), πίσω από το «Οσα παίρνει ο άνεμος», τον «Πόλεμο των άστρων» και την «Μελωδία της ευτυχίας».

2) Ο Πόλεμος των Άστρων (1977) Star War

Σκηνοθεσία: George Lucas.
Ηθοποιοί: Mark Hamill, Harrison Ford, Carrie Fisher, Alec Guinness, Anthony Daniels, Kenny Baker, Peter Mayhew,
Σενάριο: George Lucas, Παραγωγή: Gary Kurtz, Μουσική: John Williams, Φωτογραφία: Gilbert Taylor, Μοντάζ: Richard Chew, Paul Hirsch, Marcia Lucas,  Σκηνικά: John Barry, Κοστούμια: John Mollo
Τίτλοι:
Αυθεντικός Τίτλος: Star Wars
Εναλλακτικός Τίτλος: Star Wars: Episode IV – A New Hope [επανέκδοση]
Ελληνικός Τίτλος: Ο Πόλεμος των Άστρων
Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Ο Πόλεμος των Άστρων: Μια Νέα Ελπίδα [επανέκδοση]

Όταν στις 25 Μαΐου του 1977 ο «Πόλεμος των Άστρων» βγήκε στις αμερικανικές αίθουσες, κανείς δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο. Ναι, υπήρξαν ταινίες επιστημονικής φαντασίας πολύ πριν ο Τζορτζ Λούκας μας ταξιδέψει σε έναν γαλαξία πολύ πολύ μακριά, (ακόμη και καλύτερες), όμως καμιά δεν δημιούργησε την ίδια αίσθηση, καμία δεν έμοιαζε τόσο ξεκάθαρα προορισμένη να σημαδέψει όχι απλά την κινηματογραφική ιστορία, μα μια τεράστια μερίδα των ανθρώπων που την είδαν. Επική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας και ένα μυθικό σύμπαν, που δημιούργησε ο σεναριογράφος, παραγωγός και σκηνοθέτης Τζορτζ Λούκας. Είναι η πρώτη ταινία της σειράς «Πόλεμος των Άστρων», ενώ χρονολογικά ως προς την υπόθεση, είναι η τέταρτη.

Υπόθεση: “Πριν από πολύ καιρό, σ’ ένα Γαλαξία πολύ, πολύ μακρινό” κυβερνά το σιδερόφρακτο και καταπιεστικό καθεστώς της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας. Μια Επανάσταση έχει ξεσπάσει εναντίον της στυγνής δικτατορίας, οργανωμένη από την Επαναστατική Συμμαχία. Οι Επαναστάτες υποκλέπτουν τα σχέδια του Άστρου του Θανάτου, του ισχυρότερου όπλου της Αυτοκρατορίας, που έχει τη δυνατότητα να καταστρέψει έναν ολόκληρο πλανήτη. Η Πριγκίπισσα Λέια που έχει τα σχέδια, αιχμαλωτίζεται από τον Νταρθ Βέιντερ αλλά τα αποθηκεύει μέσα στο ρομπότ R2-D2, το οποίο στέλνει με το ρομπότ C3PO στον πλανήτη Τατουίν, για να βρουν τον Όμπι-Ουάν Κενόμπι, έναν από τους ελάχιστους Τζεντάι που έχουν επιβιώσει. Ο Λουκ Σκαϊγουόκερ (Μαρκ Χάμιλ) είναι ένας νεαρός αγρότης, στην κατοχή του οποίου έρχονται δύο ρομπότ που έχουν μέσα τους κρυμμένα, από την αιχμάλωτη πριγκίπισσα Λέια (Κάρι Φίσερ), τα σχέδια του Άστρου του Θανάτου, του πανίσχυρου όπλου της Αυτοκρατορίας. Με τη βοήθειά του C-3PO, του R2-D2, του λαθρέμπορου Χαν Σόλο (Χάρισον Φορντ), του πιλότου του Τσουμπάκα, αλλά και ενός από του τελευταίους δασκάλους Τζεντάι Όμπι-Ουάν Κενόμπι (Άλεκ Γκίνες), θα προσπαθήσει να απελευθερώσει την Λέια και θα βοηθήσει τους Επαναστάτες να σώσουν τον Γαλαξία.

Τα γεγονότα του «Πολέμου των Άστρων» συμβαίνουν σ’ ένα μυθικό Γαλαξία. Πολλοί από τους χαρακτήρες του έργου είναι άνθρωποι, αλλά υπάρχουν και τέρατα διαφόρων ειδών. Ο Λούκας χρησιμοποιεί υπερφυσικά στοιχεία, όπως ιππότες, μάγισσες και βασιλοπούλες, χαρακτήρες που συναντάμε στα παραμύθια και τα έπη.
Παρότι η ταινία εξελίσσεται στο απώτερο μέλλον, λίγες είναι οι τεχνολογικές καινοτομίες. Η εικόνα του γαλαξιακού κόσμου είναι σκοτεινή. Είναι αυτό που αποκαλεί ο Λούκας «το αρχέγονο μέλλον»… Η ταινία γυρίστηκε με τον εξωφρενικά μικρό προϋπολογισμό των $11 εκατομμυρίων και κυκλοφόρησε στις 25 Μαΐου 1977, έχοντας κέρδη $460 εκατομμύρια στις ΗΠΑ και $314 εκατομμύρια εκτός αυτής, ξεπερνώντας την ταινία Τα σαγόνια του καρχαρία ως η ταινία με τα υψηλότερα κέρδη όλων των εποχών, ώσπου την πέρασε το Ε.Τ. ο Εξωγήινος το 1982. Προσαρμοσμένη στον πληθωρισμό, είναι η δεύτερη πιο επικερδής ταινία όλων των εποχών σε ΗΠΑ και Καναδά και η τρίτη παγκοσμίως.
Η απρόσμενη επιτυχία της μπορεί να αποδοθεί στην ανάγκη των Αμερικανών να ξεφύγουν από τη ζοφερή πραγματικότητα που τους περιέβαλε, μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ και το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ.
Μετά την επιτυχία της ταινίας του American Graffiti (1973) ο σκηνοθέτης Τζορτζ Λούκας σκόπευε να ασχοληθεί με τον διαστημικό ήρωα Φλας Γκόρντον. Όμως, γρήγορα εγκατέλειψε το σχέδιό του, αφού δεν μπόρεσε να αποκτήσει τα δικαιώματα για την ταινία κι έτσι επικεντρώθηκε σε μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας, που είχε στο μυαλό του.
Έγραψε ένα σενάριο 14 σελίδων, εμπνευσμένο από μύθους και αφηγήσεις, και έπλασε τους χαρακτήρες του επηρεασμένος, όπως έχει δηλώσει, από τον «Άρχοντα των Δακτυλιδιών» του Τόλκιν και από τον κινηματογραφικό κόσμο του ιάπωνα σκηνοθέτη Ακίρα Κουροσάβα.
Η παραγωγή της ταινίας πέρασε από χίλια μύρια κύματα μέχρις ότου ολοκληρωθεί, εξαιτίας τεχνικών δυσκολιών και έλλειψης κεφαλαίων. Η Foxx δεν είχε πειστεί για το εγχείρημα του Λούκας και δεν ήταν λίγες οι φορές που οι άνθρωποί της σκέφτηκαν να το ακυρώσουν. Η μεγάλη επιτυχία του «Πόλεμος των Άστρων» δεν άφησε ασυγκίνητο τον Λούκας, που προχώρησε στην παραγωγή και άλλων ταινιών.

Βραβεία και Υποψηφιότητες:
Από τα πολλά βραβεία που απέσπασε η ταινία, έλαβε 10 υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας έξι βραβεία. Οι υποψηφιότητες περιλάμβαναν το Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον Άλεκ Γκίνες και το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Ο Πόλεμος των Άστρων συχνά κατατάσσεται ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Το 1989 η ταινία ήταν μια από τις πρώτες που προστέθηκαν στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των ΗΠΑ από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως “πολιτικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική”. Από την πρώτη ταινία του 1977 γεννήθηκαν κι άλλες ταινίες, ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά σήριαλ, βιβλία, κόμικς, βιντεοπαιχνίδια, ευχετήριες κάρτες και επιτραπέζια παιχνίδια.

1) 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος (1968) 2001: A Space Odyssey

Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick
Ηθοποιοί: Keir Dullea, Gary Lockwood, William Sylvester, Daniel Richter, Leonard Rossiter, Margaret Tyzack.
Σενάριο: Stanley Kubrick, Παραγωγή: Ernest Archer, Harry Lange, Anthony Masters Φωτογραφία: Geoffrey Unsworth, Μοντάζ: Ray Lovejoy Σκηνικά: Ernest Archer, Harry Lange, Anthony Masters, Κοστούμια: Hardy Amies
Τίτλοι
Αυθεντικός Τίτλος: 2001: A Space Odyssey
Ελληνικός Τίτλος: 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος

Υπόθεση: Η ιστορία εστιάζει σε μια σειρά επαφών μεταξύ των ανθρώπων και μυστηριωδών μαύρων μονολιθων, οι οποίοι φαίνεται να επηρεάζουν την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Το έτος 2001, ένας παρόμοιος μονόλιθος ανακαλύπτεται στη Σελήνη και, μέσω αυτού, άλλος ένας σε τροχιά γύρω από το Δία. Το αμερικανικό σκάφος Discovery 1 στέλνεται για να τον εξερευνήσει και ο αστροναύτης David Bowman, τελευταίος επιζών του πληρώματος, θα προσπαθήσει να ανακαλύψει τη φύση του μονολίθου.

Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ στα γυρίσματα της ταινίας

Δεν πρόκειται για μια ακόμη ταινία επιστημονικής φαντασίας για το διάστημα και τους εξωγήινους. Έκανε πρεμιέρα το 1968 και επρόκειτο να φέρει αναταραχές στο είδος. Η διάρκειά της -2 ώρες και 44 λεπτά- δυσκόλεψε το κοινό να την παρακολουθήσει, με αρκετούς να την χαρακτηρίζουν βαρετή! Φανταστείτε να είχαν υπολογίσει και τα μόλις 20 λεπτά διαλόγου! Δεύτερος λόγος για την δυσκολία στην κατανόησή της είναι τα θέματα που παρουσιάζει και το τέλος που κάνει τον καθένα να αναρωτιέται. Όμως, η ταινία αυτή δεν έχει σκοπό να παρουσιάσει για άλλη μια φορά εξωγήινες μορφές με τρομακτική και απειλητική μορφή, ούτε κι έναν ανήμπορο άνθρωπο. Αυτές οι πρακτικές εφαρμόστηκαν στις μέχρι τότε ταινίες του είδους με μεγάλη επιτυχία και ανταπόκριση από το κοινό. Τα θέματα της “Οδύσσειας”, βέβαια, είναι πιο βαθιά. Μέσα σε μόλις -ναι, μόλις- 3 σχεδόν ώρες, προσπαθεί να πει όλη την ιστορία της εξέλιξης του ανθρώπου ξεκινώντας από τους πιθήκους και φτάνοντας στο εξελιγμένο μέλλον του 2001. Προσπαθεί να δώσει το νόημα και την θέση του ανθρώπου στο σύμπαν και να περάσει ανησυχίες για την τεχνητή νοημοσύνη -ας μη ξεχνάμε τον υπολογιστή HAL 9000.

2021: Γιατί ακόμη μιλάμε για την “Οδύσσεια του Διαστήματος”;
Στην ταινία εντάσσεται η εξωγήινη μορφή αλλά όχι μέσα από το πρίσμα των αποκρουστικών τεράτων. Ο Κιούμπρικ τους απεικονίζει ως τεράστιες μεταλλικές πλάκες και με μεγάλη ευφυΐα, θέτοντας την ανωτερότητά τους απέναντι στον άνθρωπο στο προσκήνιο. Δεν επιθυμούν τον αφανισμό της ανθρωπότητας όπως θα ήταν αναμενόμενο αλλά την εξύψωσή της. Φυσικά, κάπου εδώ δίνουμε τα εύσημα και στο καταπληκτικό σενάριο του Άρθουρ Κλαρκ. Τα ειδικά εφέ που χρησιμοποιήθηκαν χάρισαν στον Κιούμπρικ ένα -και μοναδικό- Όσκαρ και επάξια εφόσον μιλάμε για πρωτοπορία. Χρησιμοποιήθηκε η μπροστινή προβολή αντί της οπίσθιας για το προσκήνιο -κάτι που είχε χρησιμοποιηθεί και στο Dawn of Man.
Έγινε χρήση πολλών διαφορετικών μεθόδων με αρνητικά φιλμ και slit-scan για την αναπαράσταση της περίφημης σκηνής του Stargate που έμεινε στην ιστορία. Πρόκειται, επίσης, για μια από τις ταινίες με την μεγαλύτερη επιστημονική ακρίβεια στα όσα δείχνει! Γι’ αυτό, δεν ακούμε ήχο έκρηξης στο διάστημα εφόσον δεν γίνεται να ακουστεί κάτι με την απουσία αέρα, ένα συχνό λάθος στις ταινίες.
Ένα ακόμη στοιχείο που κάνει το “2001: Οδύσσεια του Διαστήματος” τόσο ξεχωριστή ταινία, είναι η εξαιρετική χρήση της μουσικής επένδυσης. Τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια που ακούμε είναι ο Γαλάζιος Δούναβης του Γιόχαν Στράους και το Τάδε Έφη Ζαρατούστρα του Ρίχαρντ Στράους.

«2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» ταξίδεψε­ το κινηματογραφικό μέσο στο μέλλον του μέσα σε 149 λεπτά. Πριν από μισό αιώνα ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ κατάφερε να ανοίξει­ το βλέμμα του σινεμά και να συλλάβει με την κάμερά του κάτι πιο μεγάλο. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στο Διάστημα και στην περφεξιονιστική του απεικόνιση­, η οποία άλλαξε μια για πάντα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το «εξωγήινο». Μιλάμε περισσότερο για το ότι κατόρθωσε να αποτυπώσει σε μια στενή λωρίδα φιλμ το υπαρξιακό βάρος, τις μεταφυσικές ανησυχίες και το ανυπέρβλητο άγχος μας για το αβέβαιο μέλλον που μας περιμένει.
Μέχρι την «Οδύσσεια» το σινεμά προσπαθούσε να απεικονίσει μια ιστορία εν είδει θορυβώδους ζωγραφικού πίνακα (παρα)φορτωμένου με εικόνες. Στο κορυφαίο έργο επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών, ωστόσο, οι σιωπές και το κενό κυριαρχούν. Δύο στοιχεία που, ενώ είναι παρόντα στη ζωή, φροντίζουμε να τα διώχνουμε από τη σκέψη μας με κάθε τρόπο, αφού ενεργοποιούν το «φόβο του θανάτου».
Ο Κιούμπρικ μας υπενθυμίζει κιόλας από την πρώτη στιγμή ότι, για να επιβιώσουμε, είμαστε αναγκασμένοι να ξεπεράσουμε το είδος μας και να αφεθούμε στα χέρια μιας άγνωστης συμπαντικής ισορροπίας, όπως το γιγάντιο Space Child. Και ο θεατής, για να μπορέσει να βιώσει μια υπερβατική κινηματογραφική εμπειρία σαν την «Οδύσσεια», θα πρέπει να ξεχάσει αυτά που γνωρίζει και να αφεθεί στους υπνωτικούς ρυθμούς ενός διαφορετικού βιώματος.
Εξάλλου, η μεγαλοσύνη αυτού του έργου έγκειται στην απλότητά του (δείτε την αυστηρή γεωμετρία του μονόλιθου) και τη συντριπτική παραδοχή της ασημαντοτητας μας μπροστά στο απέραντο σύμπαν. Κάπως έτσι αυτό το αλλόκοσμο κινηματογραφικό ταξίδι, για την εξακρίβωση της προέλευσης ενός μυστήριου αντικειμένου αποτελεί ακόμη και σήμερα μια εμπειρία που ο καθένας οφείλει να ζήσει.

Ο αντίκτυπος της “Οδύσσειας του Διαστήματος”
«Ο Πόλεμος των Άστρων: Επεισόδιο 4 – Μια Νέα Ελπίδα», είναι μια εξωκοσμική εμπειρία.
Ένα τέτοιο αριστούργημα για τον κινηματογράφο, άφησε ανεξίτηλα αποτυπώματα στην μεταγενέστερη ιστορία του σινεμά. Είτε λίγο, είτε πολύ οι ταινίες που έχουν επηρεαστεί από την “Οδύσσεια” είναι πάρα πολλές. Μερικές από τις παλαιότερες είναι ενδεχομένως τα αριστουργήματα του Αντρέι Ταρκόφσκι Στάλκερ και Σολάρις. Σε πιο σύγχρονες ταινίες διακρίνουμε την τεράστια επιρροή του Κιούμπρικ στο Interstellar του Κρίστοφερ Νόλαν, στο Gravity του Αλφόνσο Κουαρόν και στο The Fountain του Ντάρεν Αρονόφσκι.
Βραβεία και Υποψηφιότητες :
Όσκαρ ειδικών εφέ. Υποψήφιο για σκηνοθεσία, αυθεντικό σενάριο και σκηνικά.
Βραβείο Bafta φωτογραφίας, σκηνικών και ήχου. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία.
Το 1991, χαρακτηρίστηκε «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική» από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου
ΠΗΓΕΣ: https://flix.gr, www.athinorama.gr, www.filmy.gr, www.monopoli.gr, https://el.wikipedia.org, https://cityportal.gr, www.athensvoice.gr, www.iefimerida.gr, http://www.b-movies.gr, www.clickatlife.gr, www.presspop.gr, https://freecinema.gr, https://www.ethnos.gr, www.offlinepost.gr.

ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ