ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΑΓΓΕΛΟΚΑΜΩΜΕΝΗ
Στίχοι: Χρήστος Κωνσταντίνου
Μουσική: Χρήστος Κωνσταντίνου
Ερμηνεία: Χρήστος Κωνσταντίνου
CD, Album ¨ Κάνω τη ρίζα μου φτερό ¨ 2008

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΑΓΓΕΛΟΚΑΜΩΜΕΝΗ
Αγγελοκαμωμένη μου
και Παναγιά θλιμμένη μου
από το δάκρυ των ματιών
κι από τ’ αλάτι των φιλιών

νάμα το δάκρυο νά `πινα
δυο χαμομήλια ταπεινά
να μεγαλώνει η καρδιά
για να χωράει τον ντουνιά

Αγγελοκαμωμένη μου
και Παναγιά θλιμμένη μου

Μαρμαροσκαλισμένη μου
κι ερωτογεννημενη μου
από τις κούπες των χεριών
κι από το φέγγος των χαδιών

δυο πρώτους ήλιους νά `παιρνα
δυο καλοκαίρια μακρινά
να με φωτίσουν σαν Χριστό
κι ό,τι σού παίρνω να χρωστώ

Αγγελοκαμωμένη μου
κι ερωτογεννημενη μου

Ψέμα ντυμένος ο καιρός
κι ο πλανεμένος τυχερός
Αγγελοκαμωμένη μου
κι ερωτογεννημενη μου

CD, Album ¨ Κάνω τη ρίζα μου φτερό ¨ 2008

Ανέκαθεν οι μπουζουξήδες γνώριζαν τα μυστικά της τέχνης της τραγουδοποιίας. Κι αυτό γιατί κατέχουν τους μουσικούς δρόμους, αποτελούν κομβικό και πρωταρχικό στοιχείο της λαϊκής ορχήστρας, συχνά υλοποιούν αυτά που εντέχνως σκηνοθετούν λόγιοι συνθέτες ή ακόμη και εμπειρικοί – δίχως πολλές γνώσεις – μουσικοπλόκοι. Ο Χρήστος Κωνσταντίνου, δεξιοτέχνης μπουζουξής, με λαμπερή θητεία και συνεργασίες, πριν από τέσσερα περίπου χρόνια, κατέθεσε μια ολοκληρωμένη δουλειά που μας εξέπληξε ευχάριστα. Σε αυτήν γράφει μουσική, υπογράφει τους στίχους, παίζει ως μουσικός και ερμηνεύει τα τραγούδια της ρίζας που γίνεται φτερό (όμορφος τίτλος, πράγματι). Πρόκειται κατά μια έννοια για ένα κόνσεπτ άλμπουμ με ομοιογενή χαρακτήρα και ύφος παρά τις όποιες διαφορές και εξάρσεις ανάμεσα στα τραγούδια. «Παράδοση» με αδρές πινελιές απ’ το κρητικό μέλος – στην διεύθυνση παραγωγής συναντάμε τον Χαΐνη Δημήτρη Αποστολάκη όπως και σε ορισμένους στίχους ενώ σε ένα τραγούδι συμμετέχουν οι Χαΐνηδες – και όχι μόνο, ρεμπέτικο, λαϊκό του ’50 αλλά και σχολή τραγουδοποιών – ο Αλκίνοος Ιωαννίδης ερμηνεύει ένα τραγούδι – με τα θετικά και αρνητικά της, είναι οι πηγές που ενώνονται και μπερδεύονται γλυκά στη δίνη του ποταμού του Κωνσταντίνου.
Και σαν στιχουργός όμως είναι αφοπλιστικός:
«Της εξουσίας τα σχολειά σου τα πανε παιδεία
και των εμπόρων τα σκαλιά σου τάπαν εκκλησία».
Και ακόμη:
«Ο έρωτας είναι παιδί, άγιος μαζί κι αλήτης
ο έρωτας είσαι εσύ, που σ’ έχω και μου λείπεις»….
Συμμετέχουν επίσης ερμηνευτικά ο Κωστής Αβυσσινός και η Μαρία Κώτη.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΥ: βιογραφικό
Ο Χρήστος Κωνσταντίνου γεννήθηκε στο κατεχόμενο Αργάκι της Μόρφου το 1950. Τα πρώτα ακούσματα δημοτικής μουσικής από τον βιολάρη πατέρα του τον ώθησαν να αρχίσει μαθήματα βιολιού σε ηλικία 10 χρονών, στον Πετράκη στη Μόρφου. Το 1962 μετανάστευσε στο Λονδίνο όπου συνέχισε τα μαθήματα βιολιού και άρχισε παράλληλα μαθήματα στο τρίχορδο μπουζούκι. Πολύ σύντομα άρχισε να παίζει μπουζούκι επαγγελματικά στα διάφορα παροικιακά κέντρα, όπου γνώρισε τον Λουκά Νταράλα και συνεργάστηκε μαζί του. Σε ηλικία 19 χρονών συμμετείχε στην ορχήστρα του Μίκη Θεοδωράκη ο οποίος έκανε τότε, επί Χούντας, περιοδείες στο εξωτερικό. Από τότε συνεργάστηκαν πολλές φορές. Το 1971 μετακόμισε στην Ελλάδα.
Συνεργάστηκε με μεγάλους συνθέτες και τραγουδιστές όπως οι: Βασίλης Τσιτσάνης, Γιάννης Παπαϊωάννου, Μίκης Θεοδωράκης, Σταύρος Ξαρχάκος, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Νίκος Ξυλούρης, Βίκυ Μοσχολιού, Γιώργος Νταλάρας, Χρόνης Αηδονίδης, Δόμνα Σαμίου, Ξανθίππη Καραθανάση, Θόδωρος Αντωνίου, Αγνή Μπάλτσα, Μπάμπης Τσέρτος, Σωτηρία Μπέλλου, κ.ά.
Ο σπουδαίος σολίστ του μπουζουκιού, έχει μια ιδιαίτερη καριέρα ως οργανοπαίχτης, αφού έχει στολίσει με τις νότες του εκατοντάδες εάν όχι χιλιάδες τραγούδια.

Τέσσερις σπουδαίοι σολίστες του μπουζουκιού: Γιώργος Μάτσικας, Μανώλης Καραντίνης, Βαγγέλης Τρίγκας και Χρήστος Κωνσταντίνου

Χρήστος Κωνσταντίνου: «Όποιος παίζει αληθινά, παίζει καλά»
Μάρτιος 2017 Άρης Νικολαΐδης (http://baglamas.gr) (αποσπάσματα συνέντευξης)
– Είναι ο πρώτος σου δίσκος;
Με δικά μου τραγούδια ναι. Έχω κάνει κι ένα δίσκο με ορχηστρικά παλιότερα στη Γαλλία (σ.σ. «Bouzouki et Touberleki: Christos Constandinou, Yorgos Yevyelis» το 1990), αλλά τραγούδια είχα γράψει ελάχιστα.
Η ανάγκη ήταν δική μου, να εξομολογηθώ και να τσεκαριστώ κατά πόσο αυτά που γράφω αφορούν τον κόσμο. Γιατί αν νιώθεις κάτι που δεν αφορά τον υπόλοιπο κόσμο, το κρατάς για τον εαυτό σου. Αν όμως πιστεύεις ότι αφορά κι άλλους, τότε έχεις χρέος να το εκδώσεις, όπως έχεις χρέος να λες τις απόψεις σου. […]

Υπάρχει μια ανασφάλεια όταν είσαι μουσικός, ως προς το όμορφο. Αν δηλαδή καταλαβαίνεις τι είναι όμορφο, τι είναι ωραίο και το κυνηγάς συνέχεια. Και δεν υπάρχει μέτρο για να μετρήσεις το όμορφο, ούτε υπάρχει κάποιος να σου πει ποιο είναι. […]

CD, Album, Stereo ¨ Grèce Bouzouki et Touberleki ¨ 1990

– Ο καλός παίκτης έχει ανασφάλειες;
Εγώ δεν ξέρω αν παίζω καλά. Ούτε θα το μάθω ποτέ μου αυτό. Πρέπει να σου ότι παλιότερα, όταν συναντούσα τον Ιορδάνη Τσομίδη, ένα μυθικό μπουζουξή, τον «τελευταίο των Μοϊκανών», τον ρώταγα: «Μαέστρο παίζω καλά;». Μου λέει: «Θα σου απαντήσω». Τον ρώταγα και τον ξανα ρώταγα. Κάποια στιγμή, μετά από δύο-τρία χρόνια, μου λέει: «Μη στενοχωριέσαι. Όλοι καλά παίζουμε!»… Ε λοιπόν, δε στεναχωριέμαι πια. Όλοι παίζουμε καλά. Αρκεί να παίζουμε αληθινά. Όποιος παίζει αληθινά, παίζει καλά. […]
Έχεις παίξει με πάρα πολλούς: Τσιτσάνης, Παπαϊωάννου, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Μπιθικώτσης, Ξυλούρης, Μοσχολιού, Νταλάρας, Χρόνης Αηδονίδης, Δόμνα Σαμίου και πάρα πολλά χρόνια στη νύχτα με πρώτα ονόματα.

Να σου πω… Ελπίζω να μη θίξω κανέναν, αλλά στο σπίτι μου έχω δύο φωτογραφίες: Στη μία είμαι με τον Παπαϊωάννου και στην άλλη είμαι με τον …Παπαϊωάννου.
– Πες μου για τον Παπαϊωάννου.
Η πρώτη μου δουλειά όταν ήρθα στην Ελλάδα ήταν με το Γιάννη Καραμπεσίνη. Εκεί με άκουσαν οι Τσιτσάνης – Παπαϊωάννου και με πήραν μαζί τους στο «Χάραμα». Έκατσα μαζί τους τρεισήμισι σαιζόν.[…]
Άκου μια ιστορία που θυμήθηκα: Θα ήταν το ’71. Είχαμε έναν ντράμερ ο οποίος «έτρεχε», ήταν πάντα μπροστά. Και τα ζεϊμπέκικα, ξέρεις, πρέπει να είναι στιβαρά, να πατάνε. Του ’λεγε ο μπαρμπα-Γιάννης (Παπαιωάννου) «Μην τρέχεις, μην τρέχεις…», αυτός δεν το καταλάβαινε. Μια μέρα, χόρευε κάποιος, φωνάζει στον ντράμερ ο μπαρμπα-Γιάννης:
– Τον βλέπεις αυτόν που χορεύει;
– Ναι μπαρμπα-Γιάννη.
– Ε λοιπόν δε χορεύει!
– Τότε τι κάνει;
– Πετάει! Κατάλαβες; Πετάει! Γιατί λοιπόν θες να τον κατεβάσεις πιο νωρίς κάτω; […]

Στο κέντρο «Πανόραμα», στις Τζιτζιφιές, Γιάννης Παπαϊωάννου με τον γιο του Αντώνη Παπαϊωάννου στο μικροφωνο. Δίπλα από τον μπαρμπα-Γιάννη ο σπουδαίος νεαρός σολίστ, Χρήστος Κωνσταντίνου!.

Ο μπαρμπα-Γιάννης ήταν ένας πέρα για πέρα αληθινός άνθρωπος. Ο Καζαντζάκης θα έλεγε «αυτοπραγματωμένος». Αυτό που πίστευε, αυτό που έλεγε, αυτό που έπαιζε, αυτό που χόρευε ήταν ένα. Πιστεύω ότι ήταν ένας άνθρωπος μοναχικός, αλλά καταλάβαινε τη μοναξιά όλου του κόσμου. Κι όταν έπαιζε για τους άλλους, γινόταν –να το πω κουλτουριάρικα– η μέθεξη. Τον άκουγα και νόμιζα ότι παίζω εγώ, έτσι θα ’θελα παίζω. Το ίδιο φαντάζομαι ότι ένιωθαν και οι άνθρωποι που τον ακούγανε. Κάτι τέτοιο θα συνέβαινε…
– Λένε ότι έπαιζε και κάτι ταξιμάκια… [γέλια] Έχεις πάρει στοιχεία του στα ταξίμια σου, δηλαδή ρίχνεις κάτι πενιές που θυμίζουν Παπαϊωάννου.
Κοίταξε, κλέβω απ’ τον μπαρμπα-Γιάννη. Αλλά αυτό που πρέπει να πάρει κανείς από αυτούς τους ανθρώπους και από το Μάρκο, και από τον Τσιτσάνη δεν είναι αυτό που παίζουν, αλλά τη στάση τους. Είναι πολλοί που, π.χ., κοπιαρουν το Μάρκο και νομίζουν ότι παίζουν Μάρκο. Όμως ο Μάρκος έπαιζε τον εαυτό του. Αυτό είναι το μάθημα! Αν θες να παίξεις σαν το Μάρκο, πρέπει να παίξεις σαν τον εαυτό σου. Να είσαι αληθινός, να παίζεις αυτό που νιώθεις. Ο Πλάτωνας είπε ότι ο κακός μουσικός πρέπει να τιμωρείται διά νόμου, διότι διαστρεβλώνει το ήθος των ανθρώπων.

ΠΗΓΕΣ: www.discogs.com, https://stixoi.info, www.tap.com.gr, www.ogdoo.gr, http://baglamas.gr

ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ τα τραγούδια ανήκουν σε όποιον τα έχει ανάγκη