ΣΥΝΟΡΑ Η ΑΓΑΠΗ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ 1976 ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ & ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ

ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ / ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ / ΣΩΤΙΑ ΤΣΩΤΟΥ

ΣΥΝΟΡΑ Η ΑΓΑΠΗ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ
Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Μουσική: Κώστας Χατζής
Ερμηνεία: Μαρινέλλα & Κώστας Χατζής
3 x Vinyl, LP, Album ” Ρεσιτάλ ” 1976

1. ΕΡΜΗΝΕΙΑ: ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ, ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ
(Ζωντανά στο “ΣΚΟΡΠΙΟ”) 18 Μαρτίου 1976

Σύνορα η αγάπη δε γνωρίζει
Μαρινέλλα, Κώστας Χατζής

 

2. ΕΡΜΗΝΕΙΑ: ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ, “ΑΘΗΝΑΙΟΙ”, ΑΔΕΛΦΟΙ ΤΖΑΒΑΡΑ (ΒΙΝΤΕΟ)
Από την εκπομπή του Γιώργου Παπαστεφάνου στην ¨ΕΡΤ” 14 Δεκεμβρίου 1976

Σύνορα η αγάπη δε γνωρίζει
Μαρινέλλα, ” Αθηναίοι “, Αδελφοί Τζαβάρα

Μετά την κυκλοφορία του δίσκου η Μαρινέλλα συνεχίζει τις εμφανίσεις της στο «ZOOM» στην Πλάκα και ο Κώστας Χατζής στο “Σκορπιό”. Καλεσμένη στην “ΕΡΤ” στην εκπομπή του Γιώργου Παπαστεφάνου ” Μουσική βραδια με τη Μαρινέλλα ” στις 14 Δεκεμβρίου 1976 σε σκηνοθεσία Δάφνης Τζαφέρη, η Μαρινέλλα είχε διπλα της τους «Αθηναίους» ( Φίλιππος Παπαθεοδώρου, Κώστας Τρούπτσιος, Σπύρος Λιβιεράτος) και του αδελφούς Τζαβάρα με τους οποίους εκείνη την περίοδο εμφανιζόταν στο ¨ΖΟΟΜ”, για να την συνοδεύσουν στα τραγούδια του “Ρεσιτάλ” -και όχι μόνο- χωρίς τον Κώστα Χατζή αφού δεν δεχόταν ακόμα να βγει στην τηλεόραση, γι’ αυτό και δεν είχε φιλοξενηθεί στην εκπομπή.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ, ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ

Σύνορα η αγάπη δε γνωρίζει
Μαρινέλλα, Κώστας Χατζής (με Αγγλικούς υπότιτλους)

ΣΤΙΧΟΙ: ΣΩΤΙΑ ΤΣΩΤΟΥ

ΣΥΝΟΡΑ Η ΑΓΑΠΗ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ
Άσε με να κάτσω πλάι σου
κι ό, τι θέλεις συλλογίσου,
δε θα σου μιλήσω, δε θα σου μιλήσω.
Μίλα με τους άλλους γύρω σου
για ν’ ακούω τη φωνή σου,
σε παρακαλώ, σε παρακαλώ.

Σύνορα η αγάπη δε γνωρίζει,
πόσο σ’ αγαπώ, πόσο σ’ αγαπώ.
Γέρνεις και ο ίσκιος σου μ’ αγγίζει
κι εγώ ριγώ, κι εγώ ριγώ.

Άσε με απ’ το ποτήρι σου
μια γουλιά να πιω ακόμα,
δίψασα πολύ, δίψασα πολύ.
Φεύγει η ζωή και χάνεται
και τ’ αφίλητό μου στόμα
καίει για ένα φιλί, καίει για ένα φιλί.

Σύνορα η αγάπη δε γνωρίζει,
πόσο σ’ αγαπώ, πόσο σ’ αγαπώ.
Γέρνεις και ο ίσκιος σου μ’ αγγίζει
κι εγώ ριγώ, κι εγώ ριγώ.

3 x Vinyl, LP, Album ” Ρεσιτάλ ” 1976

ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ – ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ: «ΡΕΣΙΤΑΛ»
«Ρεσιτάλ». Τίτλος που αντικατοπτρίζει πλήρως έναν από τους δίσκους – σταθμούς στην ελληνική δισκογραφία. Τα λόγια είναι πολύ φτωχά για να περιγράψει κάποιος ένα από τα αριστουργήματα της ελληνικής δισκογραφίας. Αυτό το τριπλό άλμπουμ που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1976 συγκαταλέγεται σίγουρα μέσα στους δέκα κορυφαίους δίσκους όλων των εποχών και θεωρείται πλέον κάτι παραπάνω από κλασικό.

Τα τραγούδια του αντέχουνε μέχρι σήμερα, είναι πασίγνωστα και φυσικά δε νοείται ενημερωμένη και σοβαρή δισκοθήκη χωρίς το «Ρεσιτάλ», ένας τίτλος που ταιριάζει απολύτως στο όλο εγχείρημα.

Τη μερίδα του λέοντος στην στιχουργική πίτα την κατέχει με 23 τραγούδια η Σώτια Τσώτου, η οποία υπογράφει τα γνωστότερα και πιο διαχρονικά κομμάτια του δίσκου. Υπάρχουν επίσης, εκτός των άλλων, στίχοι του Δημήτρη Χριστοδούλου, του Ηλία Λυμπερόπουλου, του Μάνου Κουφιανάκη, αλλά και της Δανάης Στρατηγοπούλου, η οποία υπογράφει με το ψευδώνυμο Αργυρώ Καλλιγά.

Η ηχογράφηση έγινε στη μπουάτ «Σκορπιός» στις 28 Μαρτίου 1976, με το κινητό στούντιο της Audiolab με ηχολήπτη τον Γιάννη Σμυρναίο, ο οποίος έκανε το remixing στο στούντιο Polysound. Παραγωγός ήταν ο Φίλιππος Παπαθεοδώρου και στο εσωτερικό του τριπλού άλμπουμ υπάρχουν φωτογραφίες από εκείνη την αξέχαστη βραδιά.

Είναι η εποχή που η Μαρινέλλα αποφασίζει ν’ αφήσει τα κοσμικά κέντρα της παραλίας («Στορκ», «Νεράιδα» κ.τ.λ.), τα φανταχτερά ρούχα και το λαμπερό θέαμα της πίστας και ν’ ανέβει στην Πλάκα, η οποία τότε ακόμη έσφυζε από ζωή και καλλιτεχνική δημιουργία. «Βασιλιάς» της ήτανε ο Κώστας Χατζής, ο οποίος για χρόνια είχε ως στέκι του τη μπουάτ «Σκορπιός» όπου γράφτηκαν μερικές από τις πιο χρυσές σελίδες στην ιστορία της ελληνικής μουσικής.

Τα τραγούδια-καταγγελίες του ήταν εξαιρετικά δημοφιλή κι ο κόσμος συνέρρεε στον συγκεκριμένο χώρο για να τον απολαύσει. Ευτυχώς που οι περισσότερες από αυτές τις παραστάσεις ηχογραφήθηκαν «ζωντανά»…

Φαινομενικά, Μαρινέλλα και Χατζής ήτανε δύο τελείως διαφορετικοί καλλιτέχνες. Άλλο ρεπερτόριο, άλλος τρόπος παρουσίασης της δουλειάς τους, άλλος τρόπος ζωής και ούτω καθεξής. Υπήρχαν όμως δύο κοινά στοιχεία: Η αγάπη τους για το καλό τραγούδι και …ο παραγωγός τους Φίλιππος Παπαθεοδώρου που έκανε και το «προξενιό». Αμφότεροι δεχτήκανε με μεγάλη χαρά να συνεργαστούν κι έτσι ξεκίνησε η προετοιμασία μιας από τις πιο ιστορικές στιγμές στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας.

Χρειάστηκαν περίπου έξι μήνες για να γραφτούν τα τραγούδια -όλα σε μουσική Χατζή- και να γίνουν οι πρόβες για μία και μοναδική εμφάνιση, που ήταν προγραμματισμένη για την Κυριακή 28 Μαρτίου 1976 στον «Σκορπιό». Μαρινέλλα και Χατζής δούλεψαν με πολύ κέφι αλλά και μεγάλη αγωνία για το τελικό αποτέλεσμα, αφού δε μπορούσαν εκ των προτέρων να γνωρίζουν αν θα είχε επιτυχία το «πάντρεμά» τους.

Και η μεγάλη στιγμή έφτασε. Εκείνο το βράδυ, η μπουάτ ήταν κατάμεστη κι όταν οι δύο καλλιτέχνες ανέβηκαν στη σκηνή για να παρουσιάσουν το «Ρεσιτάλ» τους, ο κόσμος τους αποθέωσε.

Η επιτυχία ήταν πραγματικά τεράστια και το κοινό αποδέχτηκε στο μέγιστο βαθμό τους δύο “αταίριαστους”. Η παράσταση είχε αποφασιστεί να ηχογραφηθεί και να κυκλοφορήσει σε δίσκο, ο οποίος επίσης έτυχε αποθεωτικής υποδοχής και αποδοχής. Οι πωλήσεις ξεπεράσανε τις 300.000 αντίτυπα κι από τους τέσσερις τοίχους της μπουάτ, το «Ρεσιτάλ» ταξίδεψε σε ολόκληρη την Ελλάδα κι αγαπήθηκε όσο λίγα άλμπουμ.

Όσο για τα τραγούδια, τι να πει κάποιος; Τα περισσότερα είναι πασίγνωστα, αγαπημένα και αθάνατα: «Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει», «Δεν ειμ’ εγώ», «Σπουδαίοι άνθρωποι αλλά», «Σ’ αγαπώ», «Πώς να φύγεις», «Η αγάπη όλα τα υπομένει», «Πάρε με μαζί σου τσιγγάνε», «Όλος ο κόσμος είσαι συ», «Ξέχασα να πω», «Φοβάμαι», «Τρελός ή παλικάρι» και τόσα άλλα, έχουν μείνει να θυμίζουν ότι κάποτε σε τούτη δω τη γωνιά της γης υπήρχε τραγούδι…

Ο πρώτος δίσκος περιέχει κομμάτια ερμηνευμένα από τον Κώστα Χατζή στην πρώτη πλευρά και από τη Μαρινέλλα στη δεύτερη, με τη συνοδεία μόνο μιας κιθάρας. Στους άλλους δύο μπαίνει και ορχήστρα, την ενορχήστρωση και διεύθυνση της οποίας ανέλαβε ο Κώστας Κλάββας (τρεις πλευρές) και ο ίδιος ο Χατζής (μία).

Το «Κι ύστερα» είναι το μοναδικό τραγούδι που είχε ήδη περάσει στη δισκογραφία ένα χρόνο νωρίτερα (1975) με τη Μαρινέλλα μέσα από το άλμπουμ «Για πάντα», ενώ άλλα δύο ηχογραφήθηκαν λίγο αργότερα σε δεύτερες εκτελέσεις: Το «Σπουδαίοι άνθρωποι» με τον Τόλη Βοσκόπουλο και το «Δεν ειμ’ εγώ» με τη Μαρινέλλα.

Η Μαρινέλλα με τον Γιώργο Χατζηνάσιο και τον Φίλιππο Παπαθεοδώρου (τον παραγωγό του “Ρεσιτάλ”) σε απονομή χρυσού δίσκου

Για την ιστορία θα πρέπει να αναφέρουμε τους συντελεστές εκείνης της ανεπανάληπτης παράστασης. Έπαιξαν οι μουσικοί: Στ. Πρωτόπαππας (φλάουτο), Μ. Αλεξίου (πιάνο), Α. Καραντάνης (φλάουτο-κλαρίνο-σαξόφωνο), Στ. Λαζάρου (Ηλ.Κιθάρα), Στ. Μαγκαφάς (12χορδη κιθάρα), Στ. Λαούδης (μπάσο), Γ. Λιβέρης (ντραμς), Μ. Μαύρος (κρουστά), Δ. Τουφεξιάδης (τσέλο), R. Favilli (mellotron-synth). Η ενορχήστρωση στις τρεις πρώτες πλευρές είναι του Κώστα Χατζή.

Στις πλευρές Α’ & Β’ βέβαια ακούγεται μόνο η κιθάρα του, η οποία, με τον τρόπο που παίζει ο Χατζής, αντικαθιστά άνετα μια ολόκληρη ορχήστρα… Στις πλευρές 4, 5 και 6 ενορχήστρωσε ο Κώστας Κλάββας. Διευθ. Ορχήστρας: Κώστας Κλάββας. Επιμέλεια παραγωγής: Φ. Παπαθεοδώρου. Ηχολήπτης: Γιάννης Σμυρναίος

Το “Ρεσιτάλ”, υπήρξε εφαλτήριο για ενα καινούργιο ξεκίνημα στην καριέρα της Μαρινέλλας: Εγκατέλειψε τις μεγάλες πίστες και παρέμεινε στις μπουάτ της Πλάκας για τα επόμενα έξι χρόνια – στη μπουάτ “Ζουμ” της οδού Κυδαθηναίων, συγκεκριμένα, απο 1976 έως το 1982- καταφέρνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο να διαφοροποιήσει στην ουσία το μουσικό προφίλ της, να εμπλουτίζει το ρεπερτόριο της με διαφορετικά ωραία τραγούδια, αλλα και να δημιουργήσει νέα δεδομένα στα ελληνικά μουσικά εκείνης της εποχής.

ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ – ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ : Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ
Με τον Κώστα Χατζή έκανε ακόμα δύο σημαντικές μουσικές συνεργασίες ” Το Ταμ Ταμ ” το 1980 (PHILIPS) και τη ” Συνάντηση ” το 1987 (PHILIPS) δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο μια ανεπανάληπτη ” Μουσική Τριλογία ¨….

1980 ΤΟ ΤΑΜ ΤΑΜ

Το εξώφυλλο είναι απο την επανέκδοση του δίσκου σε cd to 1993

Η πρώτη από αυτές, ξεκίνησε το Νοέμβριο του 1980, στην μπουάτ ” Σκορπιός ” ακολουθώντας τα χνάρια του ” Ρεσιτάλ”. Ένα μουσικό πρόγραμμα με 29 ολοκαίνουργιες συνθέσεις του Κώστα Χατζή, που ηχογραφήθηκαν ζωντανά στις 11 Νοεμβρίου 1980 και ένα μήνα μετά κυκλοφόρησε σε διπλό δίσκο 33′ στροφών.Αυτή τη φορά ωστόσο, δόθηκαν αρκετές παραστάσεις, και όσοι δεν είχαν μπορέσει να απολαύσουν από κοντά το πρωτο σμίξιμο των δύο καλλιτεχνών, στο “Το Ταμ Ταμ”, βρήκαν τη μεγάλη ευκαιρία.

Ο δίσκος έγινε “πλατινένιος”, ξεπερνώντας τα 100.000 αντίτυπα, ενώ πολλά από τα τραγούδια έγιναν επιτυχίες που παραμένουν αξέχαστα, (λ.χ. ” Ζητείται φίλος “, ” Δε θέλω γράμμα “, ” Πάρε ένα κοχύλι απ’ το Αιγαίο “, ” Μιά χαμένη Κυριακή ” κ.α.)

1987 ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Η επόμενη συνεργασία τους έγινε τον Ιούλιο του 1987, στο στούντιο ηχογράφησης. Κάτι σεν προπομπός βέβαια, υπήρξε δύο χρόνι νωρίτερα η ηχογράφηση του ντουέτου με το τραγούδι ” Είσαι παντού και πουθενά ” σε μουσική του Αλέξη Παπαδημητρίου και στίχους της Ρόνης Σοφού, για τον προσωπικό δίσκο της Μαρινέλλας ” Η αγάπη μας ” (PHILIPS: 824 543 – 1)

Το καλοκαίρι του 1987, λοιπόν, οι δύο ερμηνευτές ηχογράφησαν δώδεκα νέες συνθέσεις του Χατζή, που κυκλοφόρησαν σε δίσκο, με τίτλο ” Συνάντηση ” στις 29 Ιουλίου 1987, και το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα παρουσιάστηκαν στο κοινό με αρκετές συναυλίες σε Αμερική, Καναδά, Κύπρο όπου απογειώθηκαν απο πλήθη κόσμου. Τραγούδια όπως τα ” Τώρα ζώ “, ” Ιθάκη “, ” Νά ‘ταν ο κόσμος μία κάλπη ” Μας κόψαν απόψε το φώς ” ακούστηκαν πολύ από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της εποχής. Έκτοτε, η Μαρινέλλα και ο Κώστας Χατζής δεν συνεργάστηκαν ξανά δισκογραφικά.

Μαρινέλλα και Κώστας Χατζής στο LOS ANGELES σε συναυλία στις 7 Οκτωβρίου 1987 στο WILSHIRE EBELL THEATRE.

Οι δύο σπουδαίοι καλλιτέχνες μπορεί να μη συνεργάστηκαν έκτοτε στη δισκογραφία, όμως πριν λίγα χρόνια κατάφεραν και πάλι να μαγέψουν το κοινό εντός κι εκτός Ελλάδος, με το επί σκηνής «ξανασμίξιμό» τους. Οι τυχεροί που τους απόλαυσαν, είχαν την ευκαιρία να μάθουν ή να θυμηθούν ορισμένες από τις πιο όμορφες στιγμές της εγχώριας μουσικής ιστορίας…

ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ: ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΜΕΣΗΜΕΡΙΑ

Η βιογραφία της Μαρινέλλας από τον Γιάννη Ξανθούλη

Τα λέει όλα, ο Γιάννης Ξανθούλης στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:

«Θα έπρεπε να γράψετε ένα βιβλίο για τη μαμά». Κουβέντα από την κόρη της Τζωρτζίνα (Σερπιέρη) στα γενέθλια της Μαρινέλλας, πριν από χρόνια. Το άκουσα, το ξέχασα. Δεν το πήρα αψήφιστα, αλλά ήξερα πως είμαι ακατάλληλος για βιογράφος, εξαιτίας του ύφους που γράφω. Καλώς ή κακώς. Από αλλού ξεκινώ και αλλού βρίσκομαι, παρεμβαίνει το θυμικό μου, νευριάζω με τους ήρωές μου, κάνω αυτά που κάνω, ώστε να μη συμπεριλαμβάνομαι στους τρέχοντες κολοσσούς της λογοτεχνίας.

Δεν παραληρώ για τα αποδεκτά «πολιτικώς ορθά» και de facto απυρόβλητα μείζονα θέματα. Με τέτοιο χαρακτήρα πώς να αναλάβω μια Μαρινέλλα, με την οποία ναι μεν μας συνδέουν μερικές ενδιαφέρουσες δεκαετίες, αλλά δεν θα μου προέκυπταν φωτοστέφανα και θαυμαστικές κορώνες για τον μελωδικό κόσμο της νύχτας.

Ο Φρέντυ Σερπιέρης και η Μαρινέλλα με την κόρη τους Τζωρτζίνα Σερπιέρη.

«Ξέρετε, εγώ…» Έφερνα αντιρρήσεις, ξέροντας τον χαρακτήρα μου. Η άλλη πλευρά επέμενε: «Κάνετε λάθος…». «Μα είμαι ολόκληρος ένα κινούμενο λάθος», απαντούσα. Τελικά, ο βιογράφος «εάλω»…
«Εσύ με ξέρεις» ― η Μαρινέλλα.
«Εγώ σ’ αγαπώ, αλλά φοβάμαι ότι εσύ δεν με ξέρεις», απαντούσα.

Τσούλησε ένα διάστημα με «σε ξέρω», «δεν με ξέρεις», ώσπου να το πάρουμε απόφαση και να ξεκινήσουν τα μεσημεριανά συμπόσια εις μνήμην του Πλάτωνα και άλλων συγγενών ανάλογων συμποσιακών εμπειριών. Έτσι προχωρήσαμε, φωτίζοντας με μεσημβρινό φως νύχτες ή και μέρες μιας ζωής από χώμα, φωνή, έρωτα, μόχθο και πολλή αγάπη. Κι έγινε ένα βιβλίο που, χωρίς να είναι a priori βιογραφία, άρχισε να μοιάζει με μυθιστόρημα δικό μου.

Απόσπασμα από τη βιογραφία της Μαρινέλλας δια χειρός Γιάννη Ξανθούλη με τίτλο: «Οι Νύχτες που έγιναν μεσημέρια»

ΒΡΑΔΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΤΟΥ 1980, στο κέντρο «Νεράιδα» στο Καλαμάκι. Βρίσκομαι εκεί για να της πάρω συνέντευξη για την Ελευθεροτυπία. Εντολή της διεύθυνσης. Ψαρωμένος στα τραγουδιστικά αυτού του τύπου —προφανώς κάτι με τρόμαζε εξαιτίας της κοσμικής της δημοφιλίας—, προετοιμασμένος ωστόσο να αντιμετωπίσω το θηρίο. Παίρνω μάλιστα για παραθάρρια μαζί μου κι έναν φίλο, περπατημένο στη νυχτερινή Αθήνα. Είχα τρακ, λες και πήγαινα για οντισιόν στα Ελευσίνια Μυστήρια.

Να πω ότι ήμουν θαυμαστής των τραγουδιών της; Θα πω ψέματα. Σχεδόν τα αγνοούσα — κι ό,τι ήξερα ήταν κομματιαστά, από τα ραδιόφωνα των ταξί, παρόλο που το όνομά της έπαιζε σε πολλά και διαφορετικά ταμπλό. Ο Μίνως Βολανάκης, για παράδειγμα, κορυφαίος σκηνοθέτης, ήθελε να ανεβάσει μαζί της την Κάρμεν του Μπιζέ, ο Κάρολος Κουν ενδιαφερόταν να της αναθέσει ρόλο κορυφαίας σε τραγωδία, όπως άκουγα. Άλλωστε ήδη το προσωνύμιό της ήταν συνυφασμένο κατά κάποιον τρόπο με τον Ευριπίδη. Δηλαδή Μαρινέλλα ίσον «Εκάβη του τραγουδιού».

ΝΕΡΑΙΔΑ 1990 Αντώνης Καλογιάννης, Μαρινέλλα. Στο μπουζούκι ο Στέλιος Ζαφειρίου.

Σημασία είχε πως βρισκόμουν ανήσυχος στην παραλιακή «Νεράιδα», κατάμεστη από ένα καλοντυμένο κοινό, αφού αποτελούσε σημείο αναφοράς στη διασκέδαση των Αθηναίων και όχι μόνο. Ψίθυροι, γέλια, ευχάριστη αναμονή, οι μουσικοί είχαν πάρει θέση, ενώ από τη θάλασσα με ανακούφιζε ένα αλμυρό αεράκι.

Καθίσαμε κάπου διακριτικά κι ύστερα… μα δεν υπάρχει ύστερα, γιατί σταμάτησε ο χρόνος. Αναβόσβησαν τα φώτα για να μας προετοιμάσουν πως θα μας επιτεθεί —έτσι το ένιωθα—, η ορχήστρα ζωντάνεψε επικίνδυνα, κάνοντας εισαγωγή σε ρυθμό ντίσκο στο τραγούδι της Βέμπο «Σβήσε το φως»… κι ύστερα όρμησε στη σκηνή, διατάζοντας μέσα σε μια απόλυτα ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα: «Σβήσε το φως κι έλα γείρε κοντά μου…».

Τολμώ να πω ότι το πήρα προσωπικά. Γνώριζα πως εκείνο τον καιρό μόλις είχε κυκλοφορήσει ο δίσκος της με τραγούδια της θρυλικής Σοφίας, αλλά εδώ συνέβαιναν άλλα πράγματα. Το σοκ που υπέστην ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ηλεκτρική εκκένωση. Δεν μπόρεσα να μετρήσω τα λεπτά που ιερουργούσε σε ένα χιλιοακουσμένο τραγουδάκι. Θυμάμαι πως, όταν κατάλαβα ότι έπρεπε να χειροκροτήσω, έψαχνα να βρω τις παλάμες μου…

ΠΗΓΕΣ: https://en.wikipedia.org, www.ogdoo.gr, https://musiccorner.gr, www.pancreta.gr, https://marinelladiva.blogspot.com, www.protothema.gr, www.fractalart.gr

ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ «Θα βρεθούμε ξανά όταν όλα θα έχουν περάσει…»