ΙΣΩΣ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ 1990 ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ

ΤΑΣΟΣ ΣΑΜΑΡΤΖΗΣ, ΝΟΤΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ

ΙΣΩΣ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ
Στίχοι: Τάσος Σαμαρτζής
Μουσική: Νότης Μαυρουδής
Ερμηνεία: Ελένη Βιτάλη
Vinyl, LP, Album “Ίσως Φταίνε Τα Φεγγάρια” 1990

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ

Ζωντανά στην εκπομπή “Στην υγειά μας ρε παιδιά” (6/12/14)
με τον Γιώργο Νταλάρα και τη Γλυκερία

ΙΣΩΣ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ
Μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών
μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα ξεκινήσουμε λοιπόν
γλιστρούν τα όνειρα στον ύπνο όπως τα τρένα στο σταθμό
και στην ανάσα σου γυρεύω κάποιο αρχαίο σκηνικό

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή
νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή
ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή
που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί
ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ

Μια αχτίδα φως περνά τις γρίλιες και σβήνει αυτά που γίναν χθες
πώς μπλέκουν λέω οι ιστορίες και των ανθρώπων οι τροχιές
μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών
μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα τελειώσουμε λοιπόν

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή
νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή
ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή
που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί
ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ

Vinyl, LP, Album “Ίσως Φταίνε Τα Φεγγάρια” 1990

Η Ελένη Βιτάλη τραγουδά Ίσως φταίνε τα φεγγάρια, ένα πολύ ιδιαίτερο ερωτικό τραγούδι σε στίχους Τάσου Σαμαρτζή και μουσική Νότη Μαυρουδή. Ίσως φταίνε τα φεγγάρια… ένα τραγούδι στο οποίο ο Σαμαρτζής κατάφερε να καταγράψει στους στίχους του τον ατελέσφορο έρωτα, ενώ η Βιτάλη έδωσε στο τραγούδι αυτό το σπαρακτικό τόνο που είναι μοναδικά δικός της.

Εξάλλου, αν και το τραγούδι έχει τραγουδηθεί πολλές φορές από τότε (Αντώνης Καλογιάννης, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Έλλη Πασπαλά, Τάνια Τσανακλίδου, Αναστασία Μουτσάτσου, Διονύσης Τσακνής, η ερμηνεία της Βιτάλη είναι πραγματικά αξεπέραστη. Η ίδια η Ελένη Βιτάλη το ηχογράφησε άλλες δύο φορές. Το 2000 στο ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο της ιστορικής επανεμφανισης της – ύστερα από απουσία επτά χρόνων – «Προσκήνιο» με δυο κιθάρες (Νότης Μαυρουδής και Παναγιώτης Μάργαρης) και στο live album «Ζωντανό Κύτταρο» (2009) με το σαντούρι της Αρετής Κετιμέ στην εισαγωγή να κάνει τη διαφορά…

ΙΣΩΣ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ
Ίσως φταίνε τα φεγγάρια: Με ένα μολύβι ματιών, σε ένα φτηνό ξενοδοχείο των Εξαρχείων
Πώς γράφτηκε το τραγούδι «Ίσως φταίνε τα φεγγάρια» από τον Τάσο Σαμαρτζή.
Ο Τάσος Σαμαρτζής είπε στον Θεοδόση Βαφειάδη (2010, e-Orfeas.gr):

«Χειμώνας του ’90, ήμουν τότε παραγωγός στην κρατική ραδιοφωνία με διευθυντή προγράμματος τον Νότη Μαυρουδή. Κάποια στιγμή με ρώτησε αν ήθελα να συμμετάσχω σε μια πολυσυλλεκτική (από άποψη στιχουργών, αλλά και ερμηνευτών) δουλειά κι έτσι, να μην τα πολυλογούμε, συμφωνήσαμε να του παραδώσω στίχους για τα τραγούδια: “Στο Φαρ-Ουέστ της Ομόνοιας” (Μανώλης Μητσιάς), “Της ζωής το σινεμά” (Αρλέτα) και “Αυτοί που αφιερώθηκαν” / “Ερωτικό” (Τάνια Τσανακλίδου).

Ένα απόγευμα μου τηλεφωνεί ο Μαυρουδής : “Άκου να δεις”, μου λέει ασθμαίνοντας, “…συνέβη κάτι και αποφασίσαμε να μην βάλουμε ένα από τα επιλεγμένα τραγούδια στο δίσκο! Το πρόβλημα είναι ότι βρισκόμαστε στο τέλος των ηχογραφήσεων και πρέπει να μου γράψεις κάτι καλό μέχρι αύριο… δεν υπάρχει χρόνος, με σώζεις!”. Το ίδιο βράδυ όμως, είχα κανονισμένο ερωτικό ραντεβού με μία κυρία (εδώ ταιριάζει το κοινότοπο “η σάρκα αντιμάχεται το πνεύμα”)… κι έτσι τραβήξαμε σ’ ένα φτηνό ξενοδοχείο στις παρυφές των Εξαρχείων, διότι οι καιροί –απ’ όσο θυμάμαι- ήταν πάντα δύσκολοι από οικονομική άποψη.

Τις ξέρετε τώρα τις γυναίκες: όταν ανάβεις το “μετά-τσιγάρο” και δε δίνεις την πρέπουσα προσοχή, αρχίζουν οι γκρίνιες! Εγώ όμως, αντέδρασα αστραπιαία, ζητώντας της ένα μολύβι κι εκείνη μου έδωσε αυτό που διέθετε τέλος πάντων… ένα μολύβι ματιών! Έσπευσα λοιπόν στη τουαλέτα για απομόνωση, κατέβασα το γνωστό καπάκι κι εκεί, με ένα μολύβι ματιών κι ένα μακρόστενο χαρτί από τον “Άσσο σκέτο” που κάπνιζα τότε, έγραψα:                           

“Μεσ’ το φτηνό ξενοδοχείο
και στα σεντόνια των πολλών
Μεσ’ σε καθρέφτες δίχως μνήμη,
θα ξεκινήσουμε λοιπόν…

Λίγες ώρες αργότερα -σχεδόν ξημερώματα- τα κουπλέ αυτά συνάντησαν το ρεφρέν που τους ταίριαζε, το οποίο είχα γράψει μια δεκαετία πιο πριν (αφού το “πείραξα” λίγο, για να γίνει “θηλυκό”):

“Ίσως φταίνε τα φεγγάρια
που ‘μαι τόσο μοναχή –
νιώθω πως γερνώ τα βράδια
και χρωστάω στη ζωή…

To μεσημέρι μίλησα με τον Νότη και του υπαγόρευσα τον στίχο… δεν είπε κουβέντα κι αυτή τη σιγή δεν ήξερα πως να την ερμηνεύσω. Δεν πρόλαβαν όμως να περάσουν ούτε δύο ώρες και με παίρνει για να μου τραγουδήσει –από το τηλέφωνο- το τραγούδι… αυτό κι αν είναι βάσανο, καθότι ο μαέστρος είναι μεγάλος μελωδός, συνθέτης και κιθαρίστας, αλλά από φωνή…

Ομολογώ πως δεν κατάλαβα πολλά πράγματα και του το είπα! Αργότερα, το απογευματάκι πήγα από το σπίτι του και το άκουσα ζωντανά… θυμάμαι που περάσαμε κάποιες στιγμές μεσ’ στη σιωπή, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο… “νομίζω ότι είναι σπουδαίο”, τόλμησα να πω, “…έτσι είναι” απάντησε χαμηλόφωνα. Είναι κάποιες στιγμές που ξέρεις τι ακριβώς έχει συμβεί!»

ΤΑΣΟΣ ΣΑΜΑΡΤΖΗΣ: ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Ο Τάσος Σαμαρτζής γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Γεωλογία στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και Λογοτεχνία στο ΄΄Κέντρο Ελευθέρων Σπουδών Δολιανίτη.

Χωρίς να το πολυκαταλάβει, ταξίδεψε κι έκανε ένα σωρό δουλειές, διάρκειας από δύο εβδομάδες μέχρι πέντε χρόνια. Εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο με ποίηση,παρανόμως, το 1973, με τίτλο ΄΄Η Αρχή και οι Δύο Ανάσες΄΄ και το 1982 το δεύτερο, με ποίηση και πεζά: ΄΄Η ουσία είναι 2΄΄. Γραπτά του έχουν δημοσιευθεί και στην Ιταλία: ΄΄Orme dal Mediterraneo΄΄ -ανθολογία τριών ποιητών, και ΄΄Un’ ispirazione del piccolo Pier΄΄ -διήγημα, ένθετο στο περιοδικό Τέχνης ΄΄Perimetro΄΄. Για τα επόμενα είκοσι και πλέον έτη σίγησε, μέχρι το 2004 που κυκλοφόρησε το βιβλίο ΄΄Ζωή..΄΄.

Στη δισκογραφία βρέθηκε σχεδόν τυχαία το 1983 και ο πρώτος του δίσκος κυκλοφόρησε το 1985. Εκτοτε έχουν ηχογραφηθεί γύρω στα 70 τραγούδια του, συνεργαζόμενος με γνωστούς συνθέτες και ερμηνευτές. Γνωστότερα τραγούδια του: ΄΄Ισως φταίνε τα φεγγάρια΄΄, ΄΄Ηellas Special΄΄, ΄΄Θα βρεθούμε ξανά΄΄, ΄΄Ζωές από μετάξι΄΄ κ.α.

Έχει μεταφράσει βιβλία των: Allen Ginsberg-Πλουτώνια Ωδή-, Vladimir Nabokov-Επικίνδυνη στροφή- και Dashiell Hammett –Μιά γυναίκα μέσα στη νύχτα-. Έχει ακόμη γράψει ένα θεατρικό έργο ,με τίτλο: ΄Στο Υπόλοιπο της Τιμής μου΄΄. Άρθρα, συνεντεύξεις και αποσπάσματα έργων του. έχουν δημοσιευτεί σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά.
Αυτά αναφέρει το επίσημο βιογραφικό του Τάσου Σαμαρτζή στον τόμο με τους στίχους του που έχει τίτλο : ΙΣΩΣ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ΄΄ ΤΑΣΟΣ ΣΑΜΑΡΤΖΗΣ Μια περιπέτεια Στίχων 1983-2004.

ΝΟΤΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ: ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Ο Νότης (Παναγιώτης) Μαυρουδής γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιουλίου 1945, και πέρασε τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του μέσα στη φυλακή, καθώς η μητέρα του ήταν πολιτική κρατούμενη, μετά τον εμφύλιο πόλεμο.

«Η μητέρα μου καταδικάστηκε, γιατί έκρυβε η οικογένεια έναν αντιστασιακό στα Δεκεμβριανά του ’44 και τη μάνα μου την άφησαν να με γέννησε στο σπίτι, με συνοδεία Αστυνομίας βέβαια» αποκάλυψε με συγκίνηση μιλώντας σε εκπομπή του «Studio 4». Και συμπλήρωσε: «Γεννήθηκα και μετά από μερικές μέρες ξαναμπαίνει στο κελί και με παίρνει μαζί της για να με θηλάσει, για τα πρώτα βοηθήματα. Δεν είχα και δεν έχω κανέναν λόγο να εκμεταλλευτώ τον ηρωισμό της μητέρας μου».

Το 1958 ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας στο Εθνικό Ωδείο με καθηγητή τον Δημήτρη Φάμπα και πήρε το δίπλωμα το 1969 με Άριστα. Το 1970 εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, όπου του ανατέθηκε η έδρα κλασικής κιθάρας στη Scuola Civica di Milano, στην οποία δίδαξε ώς το 1975. Το 1970 επίσης παρακολούθησε τα μαθήματα της Ακαδημίας Santiago de Compostela στην Ισπανία με τον Jose Tomas. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1975, εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα και κατευθείαν ξεκίνησε να διδάσκει κλασική κιθάρα στο Εθνικό Ωδείο. Τα έτη 1975, 1977 και 1979 έδωσε ρεσιτάλ στο Φεστιβάλ Κλασικής Κιθάρας του Esztergom της Ουγγαρίας.

Το 1978 πήρε μέρος στο διεθνές Φεστιβάλ Πολιτικού Τραγουδιού στο Ανατολικό Βερολίνο και στο 11ο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στην Αβάνα της Κούβας. Ως συνθέτης και σολίστ έδωσε πολλά ρεσιτάλ σε πολλές χώρες (Ελλάδα, Ιταλία, Φινλανδία, Ελβετία, Γερμανία, Ουγγαρία, Αυστρία, Κούβα). Ως καθηγητής στο Εθνικό Ωδείο Αθήνας, είχε μαθητές αρκετούς δημοφιλείς καλλιτέχνες όπως οι Μανώλης Ανδρουλιδάκης, Σωκράτης Μάλαμας, Παναγιώτης Μάργαρης, Γιώργος Μελάς, Λάμπρος Ντούσικος, Δημήτρης Σωτηρόπουλος.

Από το 1994 ανέλαβε καθήκοντα προέδρου στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Υπουργείου Πολιτισμού και από το 1995 ανέλαβε καλλιτεχνικός διευθυντής στο διεθνές Φεστιβάλ της Πάτρας (από το 1999 τη θέση κατέχει ο Αλέξανδρος Μυράτ).

Ο Νότης Μαυρουδής μπήκε στη δισκογραφία το 1964 με τα τραγούδια «Άκρη δεν έχει ο ουρανός» και «Τα γιορτινά σου φόρεσε», σε στίχους του Γιάννη Κακουλίδη με ερμηνευτή τον Γιώργο Ζωγράφο. Από τότε μέχρι και σήμερα, δημιούργησε τραγούδια αλλά και έργα που έμειναν αναλλοίωτα στο χρόνο.

Από την μελοποίηση του έργου του Οδυσσέα Ελύτη «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» το 1968 μέχρι τον υπέροχο δίσκο του 1990 «Ίσως φταίνε τα φεγγάρια» αλλά και τόσα άλλα έργα και τραγούδια που αγαπήθηκαν και παραμένουν σημαντικές στιγμές του ελληνικού ρεπερτορίου. Το «Πρωινό τσιγάρο», «Φώναξέ με», «Άκρη δεν έχει ο ουρανός», «Ίσως φταίνε τα φεγγάρια», «Ο Παλιάτσος», «Κάθε μια νύχτα», «Η Ωραία Αδριάνα», «Αυτό το αγόρι», «Είναι αβάσταχτο να φεύγεις» είναι μόνο κάποια από τα πολύ αγαπημένα κομμάτια του δημιουργού.

Αδιάλειπτη είναι η παρουσία του Νότη Μαυρουδή όλα αυτά τα χρόνια και με συνθέσεις για το θέατρο και τον κινηματογράφο, αρθρογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά, συνεργασίες με ραδιοφωνικούς σταθμούς, καθώς και διδακτικό έργο που ξεκίνησε το 1969 από τη Δημοτική Μουσική Ακαδημία του Μιλάνου (Scuola Civica di Musica) και συνεχίστηκε ανελλιπώς από το 1975 στην Ελλάδα (κυρίως στην Αθήνα). Η πλούσια δισκογραφία του (30 προσωπικοί δίσκοι) περιλαμβάνει έργα για κλασική κιθάρα και συνθέσεις του (τραγούδια) με δημοφιλείς τραγουδιστές.

ΝΟΤΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΚΥΜΑ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ
Ο Νότης Μαυρουδής (1945-2023) σημάδεψε με ανεξίτηλο τρόπο την έντεχνη νεοελληνική δημιουργία. Διακρίθηκε για την πολυσχιδή δραστηριότητά του και το ταλέντο του ως κιθαριστής, συνθέτης και συγγραφέας. Ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και παρέμεινε ενεργός ως την τελευταία στιγμή.

Ο Νότης Μαυρουδής ανήκε στους πρωτοπόρους του “Νέου Κύματος”. Με δημιουργικά κριτική στάση απέναντι σε κάθε είδους “τυποποίηση” και στηρίζοντας όλη τη δημιουργία του στην κλασική κιθάρα, χάραξε τον δικό του ξεχωριστό δρόμο στη μουσική. Υπήρξε συνθέτης, στιχουργός, κιθαρίστας, αρθρογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός.

Στην ελληνική μουσική προσέφερε τα μέγιστα και οι μοναδικές του μελωδίες θα μείνουν αξέχαστες. Οι μελωδίες του εκφράζουν τον λυρισμό και τις αναζητήσεις της γενιάς του σε μια εποχή ανατάσεων και ηττών, αλλά με την ελπίδα για έναν πιο φωτεινό κόσμο να μην χάνεται ποτέ.

Μαθητής του μεγάλου Δημήτρη Φάμπα, σφράγισε την εξέλιξη της ελληνικής μουσικής ως βιρτουόζος και δάσκαλος της κλασικής κιθάρας, με διεθνή παρουσία, αλλά και ως συνθέτης μέσα από την εξαιρετική μελοποίηση σπουδαίων ποιητών και τη συνεργασία του με μεγάλους ερμηνευτές.

Είναι ο πιο δραστήριος συνθέτης μιας γενιάς μυθικής. Είναι σπουδαίος κλασικός κιθαριστής και δάσκαλος. Επίσης, κοινωνικός και αισθητικός σχολιαστής υψηλού επιπέδου.

ΟΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΤΟΥ
Ο Νότης Μαυρουδής το 1965 κατέκτησε το Α΄ βραβείο στο 4ο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, με το τραγούδι «Ήταν μεγάλη η νύχτα», σε στίχους του Γιάννη Κακουλίδη και ερμηνεία της Σούλας Μπιρμπίλη.

Τέσσερα χρόνια μετά, τιμήθηκε με το Α΄βραβείο στον διεθνή διαγωνισμό κιθάρας στο Μιλάνο και το βραβείο του ιταλικού μουσικού Τύπου «Mario de Luigi».
Ακολούθησε το 1990 η βράβευση στον διεθνή διαγωνισμό παιδικού τραγουδιού στη Λισαβόνα, ενώ την ίδια χρονιά η πρεσβεία της Βραζιλίας στην Ελλάδα του απένειμε το βραβείο «Heitor Villa-Lobos» για την προσφορά του στη διάδοση του έργου του Βραζιλιάνου συνθέτη στην Ελλάδα.

Επίσης, την ίδια χρονιά, το τραγούδι του «Ο παλιάτσος» με την παιδική χορωδία του Δημήτρη Τυπάλδου, πήρε το Α΄βραβείο στον 12ο διεθνή Διαγωνισμό Παιδικών Χορωδιών στη Λισαβόνα.
Το 2005 και 2006 του απονεμήθηκε το βραβείο «Αρίων» για τους δίσκους Cafe de l’ art – Cinema και Cafe de l’art – Τσιτσάνης – Βαμβακάρης.

ΝΟΤΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ: ΛΕΕΙ ΓΙΑ ΤΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Ο Νότης Μαυρουδής συμπλήρωσε το 2014 μισόν αιώνα στο τραγούδι και τη δισκογραφία, με μία μεγάλη εορταστική συναυλία στο Ηρώδειο στις 23 Ιουνίου 2016. «Τα τραγούδια είναι γράμματα στον χρόνο. Τα τραγούδια μας – χρόνια έκανα να το ανακαλύψω, ίσως επειδή είμαι… αργόστροφος – είναι γράμματα, επιστολές μέσω των οποίων παρουσιάζονται ο λυρισμός, ο έρωτας, η τρυφερότητα του αποστολέα. Όλα αυτά τα βάζεις σε μιαν επιστολή και αυτή πηγαίνει προς τον κόσμο. Γι’ αυτό ονόμασα τη συναυλία του Ηρωδείου «Χρονογράμματα». Επειδή τα τραγούδια – όπως λέω και παραπάνω – είναι τελικά γράμματα στον χρόνο».

Οπως περιγράφει ο ίδιος «Μια γενέθλια συναυλία περιέχει κυρίως μνήμη. Ιδιαίτερα ο εορτασμός πενήντα χρόνων φέρνει μπροστά μας ολόκληρο το οδοιπορικό μιας διαδρομής σε έδαφος όχι επίπεδο αλλά με ανηφόρες, κατηφόρες και στροφές. Και βέβαια η διαδρομή του τραγουδιού περιέχει γοητεία και εμπειρίες μοναδικές. Η διαδρομή αυτή με έφερε μπροστά στον Μάνο και τον Μίκη για να τους σφίξω θερμά το χέρι. Γνώρισα ποιητές, λογοτέχνες και πνευματικούς ανθρώπους από τους οποίους πήρα απ’ τους χυμούς τους. Συνεργάστηκα με όσους ερμηνευτές του τραγουδιού ένιωθα πως και οι δικές μου νότες, τους ανήκουν.»

Ο Νότης Μαυρουδής μάς μιλάει γι’ αυτή του την πορεία: «Μια διαδρομή γεμάτη μνήμες, που δεν ήταν εύκολη ούτε χωρίς κατσάβραχα! Νιώθω όμως πολύ ευχαριστημένος μ’ αυτή. Πήρα μεγάλη προίκα – μου έδωσε την ευκαιρία να συνομιλήσω, όχι μόνο ως δημιουργός αλλά και ως πολίτης, με τον Ελύτη και τον Ρίτσο, να είμαι κοντά στον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη, να έχω φίλο τον Λοΐζο – όλο αυτό είναι πλούτος. Κι εγώ είμαι πλούσιος! Μπορεί να μη βρεις μία στο λογαριασμό μου, όμως αυτά τα 50 χρόνια μού έδωσαν έναν πλούτο εμπειριών και μια σοφία που δεν έχω σπαταλήσει σε ανοησίες και σαχλαμάρες, δεν μπήκα ποτέ στην αγορά για την προβολή ή τη ματαιοδοξία της στιγμής».

Η σχέση του με τη μουσική ξεκινάει από τα νεανικά του χρόνια, με τη σπουδή της κλασικής κιθάρας: «Την κιθάρα τη μελέτησα πάρα πολύ και σε βάθος. Παράλληλα όμως είχα το ζιζάνιο να ασχοληθώ με το τραγούδι, με τη μελωδία – και η κιθάρα είναι ένας πολύ καλός αγωγός της ποίησης! Μπλέκοντας, λοιπόν, με μια παρέα φίλων όπως ήταν τότε [σ.σ.1963-64] ο Γιάννης Κακουλίδης, που με τροφοδότησε με στίχους, επωφελήθηκα και άρχισα δειλά δειλά να φτιάχνω τραγούδια. Βρέθηκε στο δρόμο μου ο Αλέκος Πατσιφάς, ο οποίος, φεύγοντας από τη Philips, είχε φτιάξει τη Λύρα, την “ελληνική μουσική εταιρεία”. μας άκουσε ένα βράδυ που έλεγε ο Γιώργος Ζωγράφος το “Άκρη δεν έχει ο ουρανός” και μας είπε “ελάτε αύριο να το ηχογραφήσουμε στην Κολούμπια”. Έτσι απλά έγιναν τα πράγματα!».

Ο πρώτος δίσκος του Νότη Μαυρουδή

Αν και ο βρέθηκε στην καρδιά του Νέου Κύματος, η τραγουδοποιητική παραγωγή του δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη εκείνη την εποχή – ούτε και μετά: «Δεν υπήρξα ποτέ συνθέτης της παραγωγής. Έψαχνα πάντα με προσοχή να βρω το στίχο που ήθελα. Εξάλλου, από την αρχή δίδασκα κλασική κιθάρα σε ωδεία, έκανα ιδιαίτερα μαθήματα, κάτι μικρές συναυλίες, δούλευα και στις μπουάτ: είχα εξασφαλίσει τα προς το ζην και αυτή η οικονομική κάλυψη με έκανε να είμαι επιλεκτικός και να μη νιώθω την ανάγκη να κάνω δίσκο κάθε χρόνο. Με το τραγούδι ήμουν πάντα κάπως εστέτ! Αυτό δεν είναι κακό – μάλλον καλό είναι!»

Ο «εστετισμός» αυτός είναι μια ποιότητα που διακρίνει γενικότερα τη μουσική του Νότη Μαυρουδή – την πρωτότυπη ή τις διασκευές: «Όταν έκανα το δίσκο “Beatles for Classical Guitar” το 1976, ήταν μια πρωτοτυπία στη διεθνή δισκογραφία. Οι κλασικοί μας κιθαριστές το σνομπάρανε αυτό καθώς ήμουν δακτυλοδεικτούμενος ως… “τραγουδάκιας”. Έπειτα από 4-5 χρόνια, όμως, βγήκε ένας δίσκος με τον John Williams που είχε μέσα το “Michelle” που άρεσε σε όλους!»

Οι τραγουδιστικοί δίσκοι του Νότη σπάνια –και με χαρακτηριστικές εξαιρέσεις– έχουν έναν μόνο ερμηνευτή: «Πάντα στους δίσκους μου ήθελα να υπάρχει ερμηνευτική πολυσυμμετοχή για έναν απλό λόγο: Όταν ένας τραγουδιστής τραγουδάει 10-12 τραγούδια, πάνε όλα και εγκαθίστανται στη δική του καλλιτεχνική ταυτότητα. Φεύγουν από σένα, φεύγει το ύφος σου, και μπαίνουν στον ερμηνευτικό κώδικα του τραγουδιστή. Όταν όμως έχεις πέντε ή έξι τραγουδιστές, όπου ο καθένας θα πει ένα ή δύο τραγούδια, ο συνθέτης έχει την πρωτοκαθεδρία στο δίσκο».
ΠΗΓΕΣ: https://stixoi.info, www.discogs.com, https://synodhporoi.blogspot.com, www.ogdoo.gr, www.fosonline.gr, www.dinfo.gr, www.newsbeast.gr, www.tar.gr,

ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ «Θα βρεθούμε ξανά όταν όλα θα έχουν περάσει…»